درسته که درواقع فقط یه تیکه کاغذِ که مچاله شده و داره روی زمین پرت میشه اما ظاهرش از نگاه کسی که توی ماشین سوار شده و اتفاقی داره پیادهرو ( و من ) رو تماشا میکنه، یه چیز خیلی خیلی ناخوشاینده: « دستی که مشت میشه و بعد باز میشه و بعد از یه سری تکرار، اونم برای رعایت جانب احتیاط، یه تیکه آشغال رو روی زمین پرتاب میکنه! » درسته که کاغذ قابل بازیافتِ اما وقتی هزار نفر آدم رو تصور کنی که از صفِ عابربانک بیرون میان و رسیدِ چاپیشون رو روی آسفالت نشونه میرن، تصویرِ ناجالبی رو جلوی چشمات میبینی! شاید میون اینهمه بیتَوازُنی، این، یه نقطه هم حساب نشه اما لااقل من نمیخوام یکی از اون هزار نفر باشم؛ به هیچکس هم گوشزد نمیکنم که آشغالشون رو داخل جایی جز سطل زباله دور نَریزن؛ من با سوپور دوستم!