سیاه
آبی
سیاه
آبی
سیاه...
بالای سرم پره از آبی!
صدای باد که تو مسیر عبورش، با برخورد به گوش سمت راست من، صدای نامفهوم اما آرامبخشی رو تولید میکنه.
صدای برگای درختا که با وزش باد، روی هم سر میخورن و شاخه‌ها خوشحالن از این بابت.
صدای بوق ماشین و مورتورها که با فاصله از من، از جاده‌ی روبروم در حال حرکتن.
باد چقدر خنکی با خودش به همراه آورده. یعد از یه روز گرم تابستونی، حقیقتا میچسبه؛ شبیه یه لیوان گنده‌ی شربت آبلیمو و گلاب همراه با تیکه‌های یخ! یهویی عجب مثال بداهه‌ی نابی به ذهنم رسید!
ساعت هشت و چهارده دقیقهی عصره و چیزی تا شب نمونده. آسمون عجب ترکیب رنگ عجیبی به خودش گرفته! از اون دوردورا که به کوه میرسه، رو به تیره شدنه. گمونم رنگ طوسی کوه‌هام به همین علت باشه. بالای سر من که میرسه، روشن‌تر میشه. دقیقش رو بخوام بگم، روبروم که آفتاب داره غروب میکنه, یه رنگ طلایی کم‌جون به چشم میخوره و دقیقا بالای سر من هنوز یه حاله‌ی آبی‌رنگ وجود داره. از ابرها خبری نیست؛ اونام مسافر جریان باد شدن و معلوم نیست رفتن تا کجا رو با یه سایه‌ی خنک مهمون بکنن. البته برای فردا. الان که دیگه داره شب میشه. چون تازه راهی شدن؛ هنوز یه‌سری‌هاشون رو دارم میبینم. لامپ‌ها کم کم دارن روشن میشن. ماسین موتورها هم چراغاشون رو روشن کردن. صدای اذان، قاطی با صدای باد، فضای گوشم رو پر کرده. مسجد پشت سرم قرار گرفته.
هوا، مطلوب خنکه. آرامش، از همه‌جا به سمتم درحال حرکته.
« ...فقط شعرا باس گم شن تو حرف
خیره ام به ضبدرا
خیره ام به رفتنا
خیراه ام به موندنا
خیره ام به دفترام
پیچیده ــَس مثِ حسِ قصه های نصفه کارم
دنیایِ گم شده تو استفاده ت استفادم
کلاسیکِ تو اتاقِ بوم بوم ماشینا
فرق ما میشه فکر تو رادیکال
کشیدی قد أ غربتا با سیگار
متنفرم أ نفرتِ پایینا
اما من یه سدِ محکمم
سفت و سنگی صخره موج زدم
خیس شدم درد کشیدم
بس که به لطیفی دریا مُشت زدم....
#بی‌اندازگی_صادق »
اینم یه موزیکه مطابق با حس و حاله الانم. همین چند دقیقهی پیش درحال گوش دادنش بودم. هنوز صداش تو گوشمه. شاید همون بهونه‌ی نوشتنم
باید برم.
