دوست ندارم لذتهای این لحظههای نابی را که با هم گذراندیم برایت تعریف کنیم. نگذار به پای خودخواهیام! تعریف بیشتر، عیار آن را پایین میآورد. مانند انگشتر نقرهای که هرچه بیشتر یا سرکه شستشویش دهند، مرغوبیت خود را از دست میدهد. من حتی در همان لحظههای مَبادای تجربهیشان نیز، نمیخواستم چیزی از آن زیباییها را ثبت کنم: عکسی، ضبط صدایی... گذاشتم آن لحظهها همانجا در قابِ همان زمان باقی بمانند. دستنخورده. اینها کیفیت را پایین میآورند. یک احساس را باید همانجور ناب به حال خود باقی بگذاری. مانند لذتِ مزهمزه کردن طعم فوقالعادهی یک غذا، در همان لحظهای که آشپز، آن را برایت سِرو میکند. بعد از آن، دیگر سرد میشود و از دهان میافتد. مثالم بهجا بود؟! تو بگو رفیق!