داشتم به این فکر می‌کردم که منِ بینوا، دردِ رابطه‌ای واقعی را هم نکشیده‌ام که لااقل در تنهایی‌هایی که بیشترِ بیداری‌هایم را پر کرده، غصه‌ی جای خالی‌اش را بخورم! تَک‌وتوکی هم اگر در مسیرشان، اشتباه یا به عمد، پاشان سمت من کج شده، رابطه‌ای در کار نبوده؛ اجازه‌ی از راه رسیدن احساس را نداده، رفته‌اند که رفته‌اند!
اینها را در همراهی با « خستگیایِ سیاوش قمیشی » لَب که می‌زدم، به سرم زد. خنده‌ام گرفت از « اَلَکی‌هایی » که خودم بیخود° بزرگشان کرده تا عادتم به گزینه‌ی « بدبختی هم حال می‌دهد » اَم، برای امروز° تیک بخورد!
جالب بود. چه سوزی هم داشت، ناله‌هایم که بازارچه‌ی نواب را روی سرشان گذاشته بودند. یادِ حسن افتادم. گذرِ زیر پلِ بهشت، داد می‌زد و می‌خواند و عشق می‌کرد؛ بی‌خجالت! مکثی هم اگر داشت، برای عرض ادب، به مایی بود که سلام و علیکی باهِمان داشت. باز ادامه‌ی آواز را از سر می‌گرفت و...
نمیدانم. حسن هم ازدست‌رفته‌ای داشت یا برای دل خودش می‌خواند! فرقی هم دارد؟ نمیدانم. خودم هم حین خواندن° بهش فکر کردم وگرنه، برای شروع، بهش فکر نکرده بودم. شاید هم می‌کرده‌ام و حواسم نبوده یا می‌خواستم این‌طور فکر کنم که حواسم نبوده.
به هر حال، به تقلید از او، چند ماشینی که اتفاقی آمدند و چراغشان، صورتم را روشن کرد، خم کردنِ صورتم، یا بسته شدنِ لَبانم را ندیدند و این جسارت، کِیف داد.
