
در رویاهایم نیز تنهایم:
+ لَمیده برروی یک تخت چوبی، در یک کلبهی چوبی که تقریبا تمام ابزار و یراق آن، با فاکتور از دیگچهی پخت غذا و قهوهجوش و... کفش و لباسم، نیز چوبی هستند! دری که رو به جنگل باز است. ساعت مانند همین اکنون که دارم این یادداشت را ثبت میکنم، سیزده و چهل و دو دقیقه است و آفتاب، زورِ نقاشی بر سطح زمین را ندارد؛ درختان این اجازه را بهش نمیدهند و همهجا، از این زاویهای که من بر روی آن لم دادهام تاریک است اما نه از آن نمونههای دلگیرش، از آنهایی که دوست داری همانگونه که برهنه هستی، حتی بدون کفش، بزنی به دل جنگل و تنها ابزارهایی که همراهیات میکنند، یک قهوهجوش باشد و صد گرم پودر قهوه و یک کبریت، نه بیشتر! تختت را با سطح زمین تعویض کرده و برگها را جایگزین تُشکت کنی؛ درحالی که لیوان قهوهات درحال هَمدما شدن با طبیعت است، کفِ دو دستت را برروی هم، زیر سرت بگذاری و لکههای زرد و بنفشِ اشعههای خورشید را دنبال کنی. چشمانت خسته شوند. دهانت را با جرعهای سنگین از قهوه پر کنی و درحالی که چشمانت را بستهای، آن را ( در دهانت ) به چپ و راست جابجا کنی: مانند نسیمِ تندی که امواج را به صخرهها میکوبد، قهوه را به دندانهایت بکوبی تا درنهایت در ساحل معدهات، آرام بگیرد!
+ از همینجایی که لم دادهام، در خانهی قدیمی پدرم در اسفراین، خود را در آن کلبهی چوبی میبینم که در تصورِ بعدیاش، کتاب را میبیند: گمانم « وداع با اسلحه » است. دست دراز میکنم و آن را با همان چشمان بسته، از آدرسِ حفظی، در کنار طاقچهی رو به جنگل که گلدانی سفالی نیز گوشهای از آن، جاخوش کرده برمیدارم. گلی عطری که سهمش را از آفتاب میگیرد و از اینطرف، سهم منصفانهی خود را به صاحبخانه میبخشد. در برگشت، گوشهای از کتاب به شاخهای از آن گیر میکند و خانه را رایحهی مادرم برمیدارد. مشتاقتر از قبل به خواندنِ کتاب، سراغ قهوهجوشم را میگیرم و با لبخندی، کتاب را برروی تخت میاندازم و کبریتی به زیر هیزمهای تلنبارشده در اجاق میکِشم. برمیگردم و نگاهی به گلدان و کتاب که در یک زاویه قرار گرفتهاند انداخته و چشمانم را میبندم و....
هنوز در اتاقم هستم. تمام اینها زیر سر موسیقی بیکلام است که خوب راه خود را به تخیلم باز کرده و تنها با یک جرعه قهوه و یک خانهی خالی، دستم را میگیرد و با خود میبرد به هرجایی که علیِ سی و یک ساله بهتر است آنجا باشد! در تابستانی که گرم است و آبتنی میچسبد، علی را به آبتنی در دریاچهی کوچکِ گیرافتاده در جنگلی میبرد که جز خودش، علی و دنیایی که تمام درهایش رو به جاهایی باز میشوند که تنها باید در این روز: « بیستم مرداد » باز میشد، کسی نیست!
این مورد دلخواه من است؛ منی که علی را سی و یک سال همراهی کردهام. علیای که میدانم چقدر دلش تنهایی میخواهد؛ نوشتن میخواهد؛ خلق کردن میخواهد؛ کتاب و موسیقی میخواهد. حتی اگر بودنِ کسی را نیز بخواهد، میخواهد که با او نیز تنها باشد؛ کسی که مزاحم سفرهایش نباشد، همراهش باشد!
درها هنوز بازند. انگشتانم برروی کیبورد بازی میکنند. جسمم: جسمِ علی، اینجا در اسفراین است و من در همان جنگل، پشت به کلبه و رو به دریاچه و نگاه در نگاهِ پنجرهای همیشهباز که نامش آسمان است، چشمانم را خیس میکنم و منتظرم...