
یه صدا که شبیهِش رو نشنیده بودم، منو از رختخواب کند. نه، خواب نبودم. صدا، خفه نمیشد. نمیخواستم به حرفش گوش بدم. خودمو از زیر دستش کشیدم بیرون. همهی زورم رو جمع کردم و از اتاق زدم بیرون.
صدای برگشتِ در و برخوردش با دیوار، خونه رو لرزوند. خم شدم روی زانوهام. نفسم بالا نمیومد. خیسِ عرق بودم ولی اینبار نه از گرما که از یه جنگ بود انگار!
سَرم همینطور گیج رفت و گیج رفت. یه صفحهی تاریک، جلوی چشمام ظاهر شد و لکههای روشنی که مدام روش بیشتر و بیشتر میشدن. یه صدای بوقِ ممتد توی گوشام پیچید و... دیگه چیزی خاطرم نیست.
چند دقیقه یا چند ساعت رو نمیدونم؛ بخودم که اومدم تا چند لحظه موقعیتم رو گم کرده بودم. نگامو انداختم به بالا، یه سقفِ تاریک بالای سرم، بهم گفت که الان شبه! دستامو توی هوا چرخوندم که سرم به جایی نخوره. از دیواری که بهش تکیه داده بودم کمک گرفتم و پشتمو بهش سُر میدادم تا به زحمت بلند شدم.
کولر خاموش شده بود. تنها صدایی که میشنیدم صدای نفسای خودم بود. کِشون کشون خودمو به در تراس رسوندم. به هوای تازه احتیاج داشتم. باد میومد. هیچ ابری توی آسمون نبود. ستارهها جلوی روم چشمک میزدن. انگار زمان متوقف شده بود و فقط من مونده بودم و شب!
دلیلشو نمیدونستم ولی به اطمینان متوجه شدم که گونههام بیاختیار خیس شدن. نمیتونستم نگامو از آسمون بردارم. دچارِ حالتی شده بودم که انگار بدونِ اینکه دست من باشه، به یه دنیای دیگه دعوت شدم. خودمو جلوی آینهی دسشویی پیدا کردم. همون آدمِ قبل از این اتفاقها بودم اما اطمینان داشتم که یچیزی عوض شده. اما چی؟؟ نمیدونستم!
صدای شُر شرِ شیر آب بهم اطمینان میداد که بیدارم. هربار که مشتمو پر از آب میکردم و به صورتم میزدم اطمینانم بیشتر میشد ولی یه حسی بهم میگفت اون چیزی که تو رو از اتاقت بیرون کشیده رو نمیتونی اینجا پیدا کنی. به پیشنهادش گوش دادمو شیر رو بستم و راه افتادم تا تَه و تویِ ماجرا رو درارم.
برگشتم به پذیرایی و توی راه، چیزی که ذهنمو مشغول میکرد این بود که بعد اینهمه سر و صدایی که راه انداخته بودم، چرا کسی نیومده بود شاکی بشه ازم یا لااقل یه لیوان آب بده دستم! از روی کنجکاوی یواشکی رفتم سمت اتاق بابام اینا که یه سر و گوشی آب بدم ببینم اصلا کسی خونه هست یا نه!
کسی به چششم نخورد؛ شایدم واسه تاریکی بود. دلم نیومد لامپ رو روشن کنم. گفتم گناه دارن بنده خداها! حتما خوابشون سنگین بوده متوجه کارهای من نشدن! شایدم نبودن. نمیدونم چرا، ولی پیگیر نشدم. یه سَری تکون دادمو برگشتم و در رو آروم پشت سرم بستم.
دلم نمیخواست بدونم داداشام کجان. دلم برای تیکه کنایههاشون تنگ شده بود ولی حتما خودشون نمیخواستن که برخلاف همیشه توی کارام سَرَک بکشن ها! براشون مهم نبوده، لابد کارهای واجبتری داشتن. بیخیال اصلا به من چه؟ حداقل حالا میتونستم راحت توی خونه واسه خودم ول بچرخم. خدارشکر که نبودن!
شبیه به یه حیوون که بعد از مدتها قراره درِ قفسش رو باز کنن و بفرستنش داخل یه محیط جدید و البته دَرندشت، توی اون لحظه همچین حسی رو تجربه کردم. یه احساسِ آزادیِ بیمرز که از سالها پیش دنبالش میگشتم و در کنارش هیجانی ناشناخته که میخواست حقیقت رو ذره ذره به خوردم بده!
دست خودم نبود. توی حال، چرخیدم و جیغ زدم و چرخیدم و... یه آن نگام به ساعت افتاد، ترس برم داشت که یموقع همسایهها نریزن پشت در خونمون. دستمو گذاشتم جلوی دهنمو با یه خندهی ملیح (ازونهایی که مامانم میگه برای ماستمالیِ گندهای که میزنی ازش استفاده میکنی! ) خودمو به یه چایی دعوت کردم.