من اعتقادم اینست، آدمها هربار که از خواب بیدار می‌شوند، تازه به دنیا می‌آیند و انگار که همه‌چیز را برای بار اول است که تجربه می‌کنند!
خب با این حساب، با یک جمع و تفریقِ ساده، متوجه می‌شوید که یک کودک پنج ساله، چندبار متولد شده است!
پس می‌شود گفت که سنِ انسان را جور دیگری هم می‌شود محاسبه کرد. اگر قرار باشد هرروز، روز تولد تو باشد، درنتیجه میتوان کاربریِ شناسنامه را به یک‌روز تغییر داد. طوری که شب‌ها باطل شوند!
خب در این بین، افرادی که از خوابِ منظمی برخوردارند، طبیعتاً تجربه‌ی زندگیِ بیشتری را هم نسبت سایر افراد دارند: اشخاصِ کم خواب!
آنها که دیشب را نخوابیده‌اند و امروزشان را شروع می‌کنند، به عبارتی، به تعریفِ ساعت، ۲۴ساعت از تو عقب‌ترند! یعنی زمانی را که تو درحالِ سرکشیدن فنجانِ چایی‌ات هستی، آن شخصی که درمقابلت نشسته‌است، از دیروز با تو ارتباط برقرار می‌کند. او هرچه تلاش کند به تو نمی‌رسد؛ مگر در یک حالت، آن‌هم اینکه تو یک شب را غفلت کنی و...
این هم که وقتی درحالِ درمیان گذاشتن موضوعی با وِی هستی، ایشان متوجه صحبت‌هایت نمی‌شود و مدام چشم‌هایش را می‌مالد، از عواقب همین بی‌خوابی‌ست! روشن است که او در دنیایی دیگر به سر می‌برد. دنیایِ دیروز! اگر این حالت، بصورتِ جامع، شاملِ همه‌ی کسانی که دچارِ اینچنین رفتارهای مشابه هستند بشود، کسانی را میتوان پیدا کرد که سال‌‌ها از تو عقب‌ترند!
دنیای دیروز، دنیای بی‌خواب‌ها، دنیای بی‌تابی‌ست! آرامش را درحال می‌شود یافت. پس هیچوقت با اینچنین موجودی از لبخند صحبت نکن! اینگونه میتوانی دوستی‌ات را به او ثابت کنی: همیشه با قرص خواب سراغشان را بگیر!
آنها بی انرژی‌اند. طبیعی‌ست! سرزنش کردن را فراموش کن؛ چون مدام درحالِ نبرد با زمان هستند. دشمن‌شان ساعت‌ست!
بدخلقی بین‌شان رایج است. چون هیچوقت چیزی سرجای خودش نیست. همیشه سَرشان در حساب و کتابِ افراد و اتفاق‌هاست! همین، ایشان را کم‌حوصله می‌کند. تمرکز ندارند و تنها با هم‌کیشانِ خود بهتر ارتباط برقرار می‌کنند! هرچه بی‌خواب‌تر، نزدیک‌تر و درک آسان‌تر!
انسان‌های دیروز، یا بهترست بگویم انسان‌ِ قبلاًها، همیشه زیر چشمان‌شان گود است و سیاه! دلیلش را نمی‌دانم؛ شاید چون از این مسافرت خسته شده‌اند! شخصی که هرروز را تجدید قوا می‌کند و شب‌ها رابطه‌ی خوبی را با بالشتش برقرار می‌کند، همیشه تازه‌نفس است. دیروز را در دیروز ترک کرده و مدام در حال زندگی می‌کند. اما او سنگینیِ یک‌دیروز را با خود حمل می‌کند. سفری بدونِ وقفه که وزنِ کوله‌‌اش را سنگین‌تر می‌کند. سفری از دیروز به روزِ بعد؛ با کوله‌باری از بینهایت قبلا!
درجایی خواندم که کاش ساعت وجود نداشت تا... شاید او هم از سرزمین‌های دیروز بوده است! ولی این انتخابِ خودشان است. شاید نه بخاطرِ کارهای نکرده‌ای که در برنامه‌ی روزانه‌شان تیک نخورده است، نه بخاطر ترس از فردا؛ که آنها به حالتِ بی‌تفاوتی با زمان رسیده‌اند! به گمانم اگر هم اعتقادی به ساعت داشته باشند، باید نوعی از آن باشد که روی تقسیماتش، بجای اعداد، دقیقه و ثانیه، حک شده باشد الان...الان...الان... در این‌صورت، حدسِ تقویم‌شان هم نباید سخت باشد! احتمالا همین جنگِ یکطرفه برای اثبات این فرضیه هم بوده که آنها را آنقدر تضعیف کرده است! زمان هر سدّی که مقابلش باشد را از میان برمی‌دارد!
این‌بار که به یک چنین موجودی نزدیک شُدید، با دقت بیشتری براَندازش کنید. او را دقیق و نامحسوس زیر نظر بگیرید!
ایشان موجوداتی کاملا خودساخته‌اند؛ چون اگر هم واژه‌ی انتخاب تعریف شده باشد، دقیقا برای این دسته صدق می‌کند. زیرا که خود انتخاب کرده‌اند درد بکشند تا رشد کنند! تا از تعریف‌ها و تقویم‌ها و هرآنچه مانعِ حرکتِ انسان هستند دور بمانند. دَم‌خور بودن با یک چنین اشخاصی، به شدت روی روحیه‌ی افراد تاثیر می‌گزارد. پس اگر از زندگیِ روزمرّه‌ی خود راضی هستید، سراغشان را نگیرید!
آنها عقب‌مانده نیستند! نیازی هم به ترحّمِ من و شما ندارند. دیروز را انتخاب کرده‌اند چون بر این باور، شدیداً معتقدند فردایی که از قبل ساخته نشود، نباید بیاید! پس اگر قصد دارید برایشان ظاهری را تصور کنید، بهترست تصویر ذهنیِ یک بنا را درنظر بگیرید؛ که مدام درحالِ اندیشه، طراحی و ساختن است!
می‌دانی! گمان می‌کنم آنها این توانایی را دارند که قدم به امروز بگذارند؛ اما زمانی که خود، این تصمیم را بگیرند! شاید روزی برسد که پس از مدتی غیبت، ایشان را درمیان خود ببینید. حتی شاید جلوتر از شما! بی‌شک چون در امروزهایِ نبودنشان، سخت مشغول ساخت و ساز بوده‌اند.
این ترس را دارم که انسان‌های امروزی، به خود اجازه دهند تا راز موفقیت‌شان را جویا شوند!مردمانی با گونه‌های گل‌اُفتاده، لباس‌های مرتب و ساعت‌ِ مُچی به‌دست! که چگونه...؟؟سوال‌هایی که حتی از نوشتن‌شان هم شرم دارم! کسانی که به دنبال پاسخ‌های سریع هستند؛ که همین تکاپو هم از حولِ رفاه است! همان‌هایی که عاشقِ لقمه‌های آماده‌اند؛ که جواب بگیرند بیخوابی و دیکته‌وار بنویسند بیخوابی! و بروند پی کارشان!
می‌ترسم از دیدنِ زمینِ بی‌خواب‌ها! اینکه به غلط در این دام گیر بیفتند و هیچوقت راهِ امروز را پیدا نکنند. بدون اطلاع از دیروز، در طمعِ آینده‌های رنگی، امروزشان را از دست بدهند! می‌ترسم و این ترس من را شدیدا اذیت می‌کند؛ چون اکنون خود هم در چنین تجربه‌ای به سرمی‌برم و با شما، از دیروز درحال صحبت هستم.
گمان می‌کنم که کم‌کم واردِ هزیون‌های رایج در دیروز شده‌ام!
به هر طریقی! این یک تجربه است و تصور می‌کنم هرکدام از انسان‌ها، دستِ‌کم یک‌بار آنرا لمس کرده‌اند. نمی‌دانم. شاید برای کسانی که بارها در این موقعیت قرار گرفته‌اند هم، تجربه‌ای مجدد احتیاج باشد.
به گمانم این خودِ هوشیاری‌ست!
