
مهم نیست چقدر زشتی، من میخوام ببوسمت. همین الان یه جای خلوت پیدا کن تا باهم تنها باشیم. بذار دستت رو بگیرم. مقاومت نکن. آروم نفس بکش. قدمهات رو شل کن. بیا. دنبالم راه بیفت و از هیچی نترس. من هوات رو دارم. من این راه رو بارها و بارها اومدم. همهی چالهچولههاش رو اَزبرم. تو رو من بارها خواب دیدم. تو اون نیمهی گمشدهای بودی که من برای این سفر بهش احتیاج داشتم. من پرم از مهارتهای زمینی اما این راه برای ادامه پیدا کردن، برای رسیدن به مقصد، به بلیطی احتیاج داره که غیر از اینجا صادر شده باشه. برای همین میخوام بهت اطمینان بدم که بیدلیل نیست بین این همه موجودی که میتونستن همسفر من باشن، من تو رو فرشتهی راهنمای خودم انتخاب کردم. با این تعریفها، گمون کنم حالا حتی میتونی بخندی. آره، اونی که باید استرس داشته باشه، منم نه تو! تو بهتر از من راهبلدی. داری یه جوری نگام میکنی که احساس میکنم فکر میکنی میخوام سرت کلاه بذارم تا به این سفر راضی بشی! نه اینطور نیست. بذار کوتاهترین جواب ممکن رو بدم؛ بدون هیچ توضیح اضافهای: بهترین راهبلدها، همسفرها، اونهایی هستن که فکر میکنن گمشده هستن. دلیلش رو نمیدونم؛ یعنی نمیتونم توضیح بدم. لحنِ نگاهت رو عوض کن، واقعا نمیتونم یعنی نمیشه. شاید تنها کاری که میشه کرد، یعنی کاری که از دست من برمیاد و من بخاطر همونِ که الان اینجام، همین سفری هست که تو رو بهش دعوت میکنم. راه حلی که من پیدا کردم، سفرِ. با راه افتادنِ که میشه رها شد. بیا. دستت رو بده به من تا خودت ضربانِ قلبم رو بشنوی و ببینی که من هم هیچ آروم نیستم و سفر، تنها جوابِ نزدیک به آرامشی بود که میتونستم تا الان احساس کنم. نمیدونم چرا الان دارم سعی میکنم امیدوارانه باهات حرف بزنم.. قراره تو رو به چه اتفاق خوبی دعوت کنم.. انگار که از دل یه خواب، سردرآورده باشم و نشونهها، من رو به سمت تو راهنمایی کرده باشن. گمونم تو هم هیچ حق انتخابی نداشته باشی. گمونم تو هم جایی، تو اون تاریکیای که من هم بارها قبلترها بهش پناه برده بودم، جایی با سکوت، من رو صدا کرده بودی. بیا فرشتهی من. بیا و بریم قدم تو آفتاب بذاریم که لذت منتظر ماست. باور کن هرجایی، از اینجایی که هستی بهتره.