جلوی در آسانسور ایستاده بود؛ نه دقیقا چسبیده به آن؛ دقیقترش میشد جلوی در ورودی مجتمع مسکون، طوری که روبرویش آسانسور قرار گرفته بود. سوکِتِ هندزفری لابلای انگشتانش بازی میکرد. گوشیها هنوز داخل گوشش فرو بودند. نگاهش قفل شده بود به شمارندهی دیجیتالیِ قرمزرنگِ سمت راست در آسانسور: شش، پنج، چهار... یک. در باز شد و تعدادی از همسایهها ( که بعضیها غریبه و بعضی آشنا بودند ) از آن خارج شدند و در دوباره آهسته به حالت اولش بازگشت و در حالتِ انتظار، که عددِ یک را چشمکزن به او نشان میداد، چیزی شبیه به هیپنوتیزم بود! خودش را قدری از جلوی در ورودی کنار کشید تا برای همسایهها مزاحمت ایجاد نشود. از آنهایی نبود که اهل جلب توجه باشد؛ میدانست که آن حالتش، دقیقا جلب توجه است اما نمیتوانست از جایش جُم بخورد: مثلا خودش را بیخود با تلفن همراهش مشغول کند یا چمیدانم تظاهر به صحبت کردن با آن کند یا... همانطور به همان حالتِ اول وفادار مانده بود! سوکتِ فلزیِ هندزفری، داخل انگشتانش عرق کرده بود. گوشیها گوشش را اذیت میکردند؛ مدتها بود که آنجا جاخوش کرده بودند. اینطور مواقع که نمیدانست چه کند؛ کلافگی که بهش فشار میآورد؛ عصبی که میشد؛ سرش شروع میکرد به خاریدن؛ نه از این خاریدنهای معمولی؛ وحشتناک! انگار که سالها باشد که حمام نرفته! قبل از آن روز، هرجا که بود، مهم نبود کجا، آنچنان با تمام قدرت سرش را میخاراند که بخواهد تمام موهای سرش را از ریشه بِکَند اما آنجا تمایلی به این کار هم نداشت؛ با وجود اینکه اینبار بیشتر از هربار نیز میخارید! انگشتان پاهایش درون کفش سِر شده بودند؛ یک متر و هشتاد سانتیمتر هیکلِ بلاتکلیف، گوشهای از در ورودی، نمیدانست چه کند. گرسنگی بهش فشار آورده بود؛ قبل از آن، تشنگی. دکمهی قفلِ گوشی، تنها اسبابِ سرگرمیاش بود. ساعتِ تلفن همراه، بیست و هشت دقیقه از دوازده شب را نشان میداد. شمارنده همچنان چشمک میزد. قهوهی صد-رُبُستایی که یک ساعتِ پیش خورده بود، تازه داشت اثرِ خود را میگذاشت. قهوهای که برای سرحال شدن نخورده بود. شاید طبق عادت و شاید هم برای کمک به سر کردن شب! شاید اگر این کار نمیکرد میتوانست آن شب را راحتتر بخوابد اما اگر زودتر میخوابید، « فردا » زودتر غافلگیرش میکرد؛ نمیدانست با فردا چه کند. چند ماه بود که نمیدانست... برآمدگیِ پاکتِ سیگار را درون جیبِ بغلِ شلوارِ جینَش لمس کرد؛ میدانست که هنوز چند نخ داخلش مانده است؛ یکجور آیندهنگری برای لحظههای مَبادا! شاید تنها چیزی هم بود که تحریکش میکرد تا آن صحنه را ترک کند اما نکرد. سوکت را در ورودی هندزفری فرو کرد. نمایشگرِ تلفن، علامتِ هندزفری را نشان داد ولی نمیدانست چه موسیقیای را انتخاب کند: غمگین که این حالت دَمَغَش را بیشتر بهم بریزد یا شاد تا بلکه از این حالت خارج شود؟ نمیدانست. هنوز بلاتکلیف بود! در همین حین بود که لرزشِ تلفن همراهش، اسمِ مادرش را برروی نمایشگر نشان داد. برای مدتی نگاهش را از آسانسور برداشت و به تلفن خیره شد ولی توانِ جواب دادن را نداشت. انتظارش را هم داشت. دیر کرده بود و آنها نگرانش شده بودند اما او اصلاً دلش برای اتاقِ تاریکش تنگ نشده بود! احساس کرد که شاید یک تماس بتواند کمکش کند اما نمیدانست آن تماس باید از طرف چه کسی باشد! باز سیاهی، تمامِ درونش را پر کرد. رگهای شقیقهاش با شدت شروع به زدن کردند. دلش میخواست تلفن را محکم به زمین بکوبد. میخواست هندزفری را پاره کند... دلش میخواست فریاد بزند! چه چیزهای مزخرفی میخواست! سکوت همهجا را در آغوش گرفته بود که دستی از پشتسر شانهاش را لمس کرد: « آقا! آقا... ببخشید که مزاحم شدم، ماشینم روشن نمیشه. میشه بیزحمت یه دستی بگیری؟! شرمنده ها! »