مدلِ راه رفتنم رو میشناخت. برای همون، به ایما و اشاره جیغ و سوت نیازی نبود تا خودش رو جمع و جور کنه. بدون جلب توجه کردن ولی با حواسی جمع، زیر چشمی رفتارش رو زیر نظر داشتم که چجوری دونههای تازه رنگ شدهی موهاش رو میده داخل. دیدم که از داخل کیفش اسپری بدن رو با عجله بیرون کشید و روی هیکلش خالی کرد. حدسش سخت نبود که با کفِ کتونیش مشغول چه کاریه. هرموقع برای گفتنِ چیزی دوبهشک بود، تند تند سیگار میکشید؛ به همراه یه لیوان کاغذی پر از قهوه و... چرا لباس گرمش رو تنش نکرده بود؟ احتمالا این از رفتارهای جدیدش بود! چند وقتی بود که من رو در جریانِ ذهنمشغولیهاش نمیذاشت. پای تلفن صداش میلرزید؛ با این رفتارش مطمعنم کرد که چیزی شده. سیگارم همراهم نبود. اَمون از حواسِ همیشه پَرتم؛ باز داخل تاکسی جا گذاشته بودمش! اون دور و بر هیچکس نبود. اولین چیزی که به ذهنم رسید، این بود که باید صدام رو براش بالا میبردم تا حساب کار دستش بیاد. ناراحت بود که بود. چه معنی داشت اون موقع شب، همچین جایی رو برای صحبت انتخاب کنه؟ کافهی پیمان چِش بود مگه؟ هوا خیلی سرد بود. سرعتِ قدمهام، به طور ناهماهنگی کم و زیاد میشد؛ استرس، از اون به من منتقل شده بود. لابلای کلمههایی که برای بازخواست و ابرازِ عصبانیتم آماده کرده بودم، گاهی هم با لحنی دلسوزانه، علتِ این حالتش رو جویا میشدم. آخه ناسلامتی قرار بود یه عمر، سایهی بالای سرش باشم.
دیگه تقریبا بهش رسیده بودم. به احترامم یا از روی همون حالتِ عصبیش، از جاش بلند شده بود. نه سلام و احوالپرسیای کرد و نه سرم داد کشید و... تنها کاری که کرد، این بود که گوشیم رو از دستم چنگ زد و با سرعتی پر از خشم و اشک، قفل گوشی رو باز کرد و اَزم دور شد. وقتی برگشت، دستم رو کشید و روبروی خودش نشوند و گوشی رو گذاشت جلوم. متوجه شدم که اینترنت روشنه. نمیتونست صاف تو چشمام نگاه کنه و مدام به انگشتام که لابلای انگشتاش درحال لمس شدن بود، زل زده بود. قطرههای اشک، بی اختیار از روی گونهاش سر میخورد و روی لبش خشک میشد. طوری هِق هِق میکرد که ترسیدم نفسش بند بیاد. تا اومدم حرف بزنم، نفهمیدم چجوری خودش رو انداخت تو بغلم.
هوا سردتر شده بود و تنها جای گرمی که وجود داشت، فضایی بود که بدنِ ما بهم چسبیده بود. باد، صدای گریههاش رو از گوشهام دور میکرد و من نمیدونستم بینِ سکوت و حرف زدن، کدومش گزینهی درستی برای بهتر کردنه شرایطه! هرچند فضای چند در چندی که اون تو بغلم بود، از تمومِ دنیا برام کافی بود و تمامِ اضطراب و دلهره رو از من جدا کرده بود اما آیا این، برای اون هم به همین شکل بود؟