عطرِ هندوانه را در هوا اسپری کرده بودند. با یک نفس عمیق، راحت° ته گلویم خنک شد! یک نیم‌نگاه، کافی بود تا متوجه سمت چپم، خانواده‌ای که دسته‌جمعی مشغول عشق‌بازی با هندوانه بودند، بشوم. صدای خنده‌هاشان، قلبم را نیز به مغزم، پیوند داد!
چراغ قرمز را رد کردن، پشت تَرکِ موتورسیکلت مدلِ اقلا هشتاد و هشت، چه ژستی می‌تواند داشته باشد، برای کسی که پشت تقریباً تمام چراغ قرمزهای قبل از دوازده شب، ایستاده؟ سکوتش، می‌تواند برای راننده، نشانه‌ای از « ولش کن این رعایتِ قانون رو بابا! انقدر خوب بودن هم، گلو می‌زنه! » را داشته باشد.
امشب بالاخره توانست قرعه‌ی باز گذاشتن درِ مغازه را به نام خودش بزند. هوا سرد شد، طوری که دیگر خبری از پشه و مگس و ملخ و... نبود. البته تقریبا! چه خوش بود، اصلاح، در پناهِ هوای تازه. تقریبا توانست زمانِ اصلاح را نصفه، کاهش بدهد.
دلم می‌خواهد فردا یک دُرس یا هودی سفارش بدهم. دوستِ راشین، کارش دوختِ همینجور چیزهاست. می‌خواهم از رفاقتمان نهایتِ سواستفاده را ببرم!
