باز قالی شستنها! باز گَردگیری و خونهتکونیها! باز شاهدِ جوانه زدنها بودن؛ باز تولد! باز نوشتههای عیدی و کلماتِ بهاری! بقول فرهاد: « بوی عیدی و بوی کاغذرنگی! » باز دلتنگی برای کسانی که نیستند؛ چه تو این دنیا و چه جای دیگهای از زمین! باز بوی تازه شدنِ زمین و واژههایی که به تَبعیّت از طبیعت، شروعِ دوباره رو به آدم پیشنهاد میدن! باز رقص و موسیقی و سفر! باز مسافرتهای تنهایی یا دونفره با تِمی از خوشحالی و فراغت از دغدغههایی که همیشه هست! باز همهچیز اَزنو! باز قابهایی که قراره از لبخندهای ما آدمها پر باشه! باز پرواز تو آسمون رویا! باز آفتابهایی که نه گرماند و نه سرد و هوایی که مدام ذهنیتِ بارون رو به زمین تلقین میکن! باز امید! باز خواب و استراحت تا هروقت که دلت خواست! باز سبزه و سمنو و ماهی قرمز! باز هفتسین! باز گرههای کوری که بیهیچ تلاشِ سختی، باز میشن و باز آغوش! قدم زدن و مسیری سبز و پُرقصه که به انتظارِ شنیده شدن، راه رو برات هموار میکنن. باز جویهای پر آب! باز شنیدن ساز و دهل از هر کوچه و پسکوچهای! باز به هم رسیدن! باز نوشتن! باز خوندن! باز فیلم رو با یه جمعِ دوستداشتنی تماشا کردن و تخمه شکستن! باز قدم گذاشتن برروی آخرین بازماندههای زمستان و به سمت تابلوی بهار، حرکت کردن!
باز...