بوییدنِ یاس

در مقایسه با عطرِ خودم، از بوی یاس° خوش‌تر، پیدا نکردم! دماغم را که بهش نزدیک می‌کردم، در این فکر بودم، چطور می‌توانم این بوی خوش را به ( دماغ ) او هم برسانم! صدایی گفت: « یه شاخه ازش بِکَن! » زیبا بود اما دلم نیامد؛ یک شاخه‌ی خوشبو را از کسی دیگر می‌دزدیدم! چند قدم دور شدم. در راه، با خود گفتم: « بدک نیست اگر... او را به اینجا دعوت کنم! خودش یاس را ببوید! »