
به چهارراه رسیدم. چراغِ عابر پیاده قرمز بود. ایستادم. عادت جدیدی که سعی در تمرینش دارم. البته هستند کسانی که اَنگِ تظاهر را بهم میزنند. دلیلش هم این است که اعتقاد دارند این کار مربوط به آدمحسابیهاست و من جزو آنها نیستم و اَدایشان را درمیآورم! هربار که با کسی هستم و به چهارراه میرسیم، ترس برم میدارد که بایستم یا نه زیرا اکثر آدمهایی که باهشان سروکار دارم از آنهایی هستند که ادای آدمحسابیها را درنمیآورند! با اینحال از آنجایی که آدمحسابی بودن زحمتهای خاص خودش را دارد، در حال تمرین کردن هستم و اخیرا خود را به پررویی میزنم و از تَرفندِ شوخی استفاده میکنم و درحالیکه آنها را از پشتسر تماشا میکنم، داد میزنم که « آهای! من نمیام ها! خاک تو سرت کنن، بیفرهنگ! » هرچند که آنها توجهی به من نمیکنند و بعد باید بِدَوم تا بهشان برسم!
یکی از دوستانم که یکبار من را در انجام این تصمیم مهم همراهی کرد ( البته گمانم به دلیل رودربایستی! ) با لحنی مسخره گفت: « اما این کار ما بیفایدهاس ها! توی شهر کوچیک که این کارها تاثیر نداره! باید توی شهرهای بزرگ از این حرکتها بزنی که یه آدمحسابی ببینَتِت و کلاس داشته باشه! » همانجا که حرف از دهنش بیرون آمد، متوجه شدم که منظورش از آدمحسابی، دقیقا چه کسانی است!
البته این اواخر پیش آمده است که حال و حوصلهی این کار را نداشتهام و چندباری بیتوجه به رنگِ چراغ، از خطوط عابر پیاده عبور کردهام و یا نهایتِ تلاشم برای رعایت، این بوده است که چند قدم قبل یا بعد از خطوط عابر پیاده از عرض خیابان گذشتهام! دلیلش را میدانم؛ حالم خوش نبوده! به همین سادگی!
گاهی پیش آمده است که پشت خطوط ایستادهام تا رنگ چراغ عوض شود و کسانی را دیدهام که خیلی ساده میآیند و از کنارم عبور میکنند و من به نحوی خجالت کشیدهام؛ مخصوصا اوقاتی که خیابان خلوت است! در همان حین که ایستادهام و رفتنشان را تماشا میکنم، خود را در ذهن آنها جای میدهم و میگویم: « اُسکول رو نگاه! بچه سوسول، بیا برو پِیِ زندگیت بابا! الان چی سر جاشِ که تو این کار رو بکنی و... » سرم را پایین میاندازم و زیرچشمی از شمارندهی چراغ، تمنا میکنم تا زودتر به سبز رضایت بدهد! حقیقتش هم همین است ها؛ بیشتر اوقات، نگران قضاوتهای دیگران هستم فعلِ کار!
میدانی! اینکه پشت چراغ بایستم یا نه را، آن موقعی بهتر درک میکنم که خود، رانندهام و عابری از گوشه و کنار یا در زمانی که حق با من است، سرش را پایین میاندازد و از مقابل ماشینم میگذرد. سخت است آنجا فحش ندادن! شاید به همین علت هم هست که در مواقع پیاده بودن، رعایت میکنم!
یادم میآید خیلی وقت پیشها، جایی خواندم: آنهایی که به خطوط عابر پیاده بیتوجهاند، بیمسئولیتاند یا خودشان را دوست ندارند یا یک همچین چیزی! این جمله، هرموقع که رعایت نمیکنم، تمامقد در مقابل نگاهم ظاهر میشود و شاید همین جملات سرزنشگر هم هست که باعث شده تا تصمیم بگیرم با ادا درآوردن، کارِ خوبی را تمرین کنم.