دیدم. امشب بعد از برگشت از سفرِ یکروزهمان، به چشم خودم دیدم که یک جسم، چقدر میتواند برای یک روح، کوچک باشد. مادرم را که با یک دستِ در گچ، ظرفها را شسته و داشت، سینک ظرفشویی را آبکِشی میکرد؛ درحالیکه بودند کسانی که این کار را بکنند و یا خواب بودند یا با گوشی° مشغول.
دیر رسیده بودم؛ هرچند خودم هم کم° دچار این کمکاری نشده بودم.
بعد از اتمام کارش، روی مبل° داشت از درد، نالههایی خفیف سر میداد؛ درحالیکه من میتوانستم در مسیر برگشت از سرویس بهداشتی، بدون توقف، اتاقم را نشانه بگیرم تا روتین نوشتنم را تیک بزنم. و چون خستهام، لااقل برای یک امشب، عذاب وجدانی شامل حالم نمیشود اما نشد. برگشتم و دیدم که چه دیر شده. چه حامل امید نیستم. دیدم که من چقدر اهل فرارم. همیشه؛ چه خانه و چه کار و چه... دلم نمیخواهد از احساس آن لحظهام چیزی بگویم.
تنها به مغزِ ماشینیام خطور کرد که بپرسم چه شده. لااقل چند دقیقه از گوشم را بهش قرض داده باشم. گفتم: « بذار ماساژ بدم. » برادرزادهام امیررضا که روی مبل، مشغول وَر رفتن با گوشیاش بود، در سخاوت، اَزم سبقت گرفت و گفت: « عزیز، من ماساژت میدم! » هرچند جواب مادرم برایمان قابل حدس بود: هیچوقت اهل زحمت دادن به هیچکس نیست.
حین کار با دستگاه، دلم میخواست که به امیر بگویم آرامتر، با حوصله، اما نگفتم. قدری خودم را مشغول کردم ولی صحنه را ترک نکردم. میخواستم هردوشان من را احساس کنند: امیر، دِلیتَر کار کند و مادرم مهربانیِ پسرِ وسطیاش را چاشنیِ لطفِ نوهاش کند؛ شاید کمک کرد شب را راحتتر خوابید.
امیر پرسید: « عزیز، قرص خوابت رو خوردی! » تنم لرزید. جرات نداشتم چیزی بگویم. گفت: « غصه نخور عزیز، ایشالا همین روزا گَچِت رو باز میکنی دیگه! » باز نتوانستم... تنها، بیصدا و بیحرکت آنجا ایستاده بودم و به صدای احساسم گوش میدادم که میگفت: « چقدر مادرت خوب بوده و تو چقدر این رو دیر فهمیدی... » نمیدانم چرا زورم به خیساندنِ گونههایم نرسید؛ حال که برای چیزهایی خیلی کمارزش، ساعتها پتو را آنچنان بغل کرده بودم که معلولی، ضریح را.