بعد از تقریباً چهار ماه، بالاخره پروندهی « ابله » رو بستم. عمیق احساس کردم که چند پله، روی سطحِ شعور، بالاتر رفتم. جاهایی که خسته نمیشدم و فکرِ کنسل کردن قضیه به ذهنم نمیرسید. از طرفی چون کتاب مال کتابخونه بود، باید زود هم پسش میدادم. فکر نصفه نیمه ول مردن و پس دادن و... اما چیزی اجازه نمیداد. شاید غرور و شاید هم وِزوِزهای مغزم که « دیدی نتونستی این کار رو هم عین آدم انجامش بدی و... » وقتی به آخرین پاراگراف رسیدم، هر کلمه، اقلا یک تن وزن داشت. نمیتونستم خودم رو از زیر سنگینیِ عقیدهای که دیگه قرار نبود حسش کنم، رها کنم ولی تموم شد و « پایان » احساس غرور میکردم. چه خوشحال بودم و هستم از آشنایی با داستایوفسکی، ادبیات روسی و از آدمایی که من رو به این انسانهای بزرگ وصل کردن. شدیدا منتظر کتاب بعدی از این آدم هستم. احتمالا « شیاطین »