به هر دلیلی، تو تونستی بهم زنگ بزنی و همین مهمه؛ کاری که من نتونستم انجامش بدم... بابتش ازت ممنونم! نه جدی میگم. تو حتی وقتی ناراحت هستی هم میتونی گوشیت رو برداری و به آدمهایی که دوسداری ببینیشون زنگ بزنی برعکس من. این تواناییِ تو رو میرسونه و بابتش تحسینت میکنم. تو توی حال بدت هم میتونی بزنی بیرون و با لبخند، با آدمها، با دنیای بیرون ارتباط برقرار کنی. بذار بگن لبخند ساختگی؛ چه اهمیتی داره؟ برای من، همین اندازه هم کار زیادیِ و به نظرم تو کار بزرگی انجام دادی! تو میتونی وقتی از عالم و آدم گله داری، کولهپشتیت رو برداری و با گروه کوهنوردی بزنی به دل طبیعت؛ برعکس من که تا دستشویی هم زورم میاد برم. تو وقتی ناخوشی، خودت رو فراموش میکنی و میزنی بیرون تا اگه کاری از دستت برمیاد برای یه نفر دیگه بکنی؛ شده اندازهی چندتا جوکِ بیمزه ولی اینکار رو میکنی ولی من بیشتر تو خودم فرو میرم. تو در هر شرایطی به سر و وضعت میرسی و همیشه مرتب به نظر میای؛ من رو که دیدی امشب چجوری بودم! اوم... دیدی که تو این مورد هم تو بهتر از منی؟ هرجور هم که حساب کنم، تو کلا همیشه یه قدم از من جلوتری! از این بابت از خودت خوشحال باش چون تو راحتتر میتونی با خوشحالی ارتباط برقرار کنی؛ راهِ رد شدن از یه ناراحتی به خوشحالی، برای تو کوتاهتر از منِ. من... برو و خوشحال باش که خواسته یا ناخواسته، همچین اخلاقیاتی داری. بنظرم همینجوری الکی از یه جایی ممنون باش؛ مثلا بگو خدایا شکرت که...
من برم...