ادامهدار بودن حال خوب کسی، به آن قسمتی از او که با من در رابطه است هم بستگی دارد...
هوس قهوه کردم ولی دستم از همهجا کوتاه بود! امان از قهوهی آخر شب که از عشق دوران پیری، دردسر بیشتری دارد...
امشب امتحان کردم، میشود موهایم را ببندم. تکرار یک تجربهی مسخرهی دیگر! دروغ نگویم، ذوقِ بیدار شدنِ فردا، همین یک کارِ مسخره است...
امشب از آن شبهاییست که دارم برای نوشتن، فکر میکنم. خواندنِ نتیجهاش باید خواندنی باشد! احتمالا آن پشتها، مغز و قلبم دارند با هم یک کارهایی میکنند که من خبر ندارم...
تجربهی زندگی با عینکِ کثیف، مانند راه رفتن با کفشهای برادرم است؛ فقط نگاه کردن است، نه دیدن!
دارم اصفهانی گوش میدهم. گمگشتهی...
نمیدانم این غلط نوشتنهای مداوم، مربوط به کوتاه کردنِ ناخنهایم است یا که حواسم عمدا نمیخواهد جمع باشد...
اصلاحِ آخر شب، مانند... فقط مانند اصلاح آخر شب است، شبیه هیچچیزی نیست...
با همه میتوانم بیطرف باشم الّا منِ آخر شب...
برای آدمهای دوروبرم شخصیتی شنوا دارم که اجازه نمیدهد خودم را از همراهبودن، کنار بکشم. ناراضی هم نیستم ولی خب...
امشب در چند قدمیِ خداحافظی با رامین، فکرم توی لیست ترانههام میگشت ولی هیچ چیزِ درخوری پیدا نکرد و این شد که الان دارم بدون ترانه، به خانه برمیگردم...
حالم از قدم زدن باهش، روبراه نبود و نمیدانم چرا زودتر خداحافظی نمیکردم. اسمش رودرواسی نبود. ولی او خوب بود. از چِرتهایی که به هم میبافت مشخص بود...
ماه امشب در نگاه او، ساکت بود. شبیه به من که در کنارش قدم میزدم و فقط تکمیلکنندهی حرفهاش بودم و ظاهراً ساکت ( آرام )....
فهمیدهام آدمها حرفهای کسانی که « آتیش » لازم دارند را میفهمند. باقی دستهها را خدا به دادشان میرسد...
امروز از آن معدود روزهایی بود که دلم خواست غر نزنم ولی چیزی تغییر نکرد! احتمالا درستش هم همین است...
رنگم خاکستریست الان. قشنگ حسش میکنم...
در دلم ازش نفرت داشتم. میفهمیدم. حتی یادش را خفه میکردم ولی ناگهان دلم خواست ازش بگذرم. سمت چپم ماه بود و در دست راستم مسواک. به ماه سپردمش و خیالم راحت شد...
خوشحالم. با اینهمه، مسواکم را زدم و در تاریکیِ اتاقم گم شدم. الان هم دیگر نمیخواهم بنویسم. دلم برای
قسمت ششم ارباب حلقهها تنگ شده...