احتمالا هیچوقت فکرش را نمیکرد در انتهای یک روزِ تعطیل، تصویر خودش را در آینهای قَدی ببیند که روی صندلی آرایشگاهی خم شده و تارهای موی تازهرنگشدهاش را طوری برانداز میکند که نیمرخش در آن قاب پیداست.
خود، صاحب آن دکان و دستگاهست. آرایشگری که دخل و خرجش را از آنجا بیرون میکشد. در همان حین، نرمهموهای کاشتهشده روی لباسهایش جلب توجه میکنند و مدارکِ کاریاش در دیوار مقابلش قاب شدهاند.
ماشینهای اصلاح و شانهها و قیچیها و رول گردن و پیشبند و... حسابش را از آن جوانِ بلاتکلیفی که سالها پیش، هویتش را به پارک و خیابانها نسبت داده بودند، جدا کرده و با پَشیزی که روزانه قُلّکش ( حساب بانکیاش ) را پر میکردند، ناچیز اعتباری در میان خانواده و بقیه، خریده بودند.
تصورش از اینکه روزی در پاسخ به سوالِ اداریِ: « شغل ؟ » آرایشگری را بنویسد، عجیب نبود، عجیب، رضایتی بود که به آن شغل داده بود. کشتیای بیاعتقاد به لنگر، که مدتی بود پهلو گرفته و تنها با خیالاتی محو از طوفان، هیجانهایش را ارضا میکرد.
سکوتش را نه خستگی از سرزنش قلمداد میکرد و نه فروتنی، تنها به خاطر خودِ سکوت بود که... چین و چروک روی پوست، او را یاد سنِ شناسنامهایاش میانداختند، چرا که هیچ تصوری از سن و سال نداشت. تنها از دهان بقیه شنیده بود که در سراشیبیِ چهل است، مخصوصا مادرش که دیگر از ازدواج او قطع امید کرده و دوستان و مشتریانِ دهه هشتادیاش که علاقهی زیادی به دویدن و سیگار داشتند.
البته که خود را هیچکارهای میدانست که گاهی مینویسد و چند صفحهای کتاب میخواند و فیلم موردعلاقهاش را میبیند و محض دوام آوردن درمیان آدمها، روزی، چند کلّه میتراشد و عاشق طبیعتگردی و پرسهزدن در بین آدمهاییست که نمیشناسد. اینها و روزی دو، سه لیوان قهوه و تقریباً تمام زمانش که سوار بر نُتهای موسیقی بیکلام هستند هم از سایر چیزهاییست که از خودش میداند.
میداند که سکوت در یک ملاقات دونفره، و تنها گوش دادن به موسیقیای قدیمی و موردعلاقه، نامَش « حرف کم آوردن یا موذب بودن نیست » نامش سکوت است. ( و احتمالاً دعوت از نیرویی نادیدنی برای ادای منظورهایی که مغز از سرهمبندی آنها عاجز است! )
میداند که زباله، جایش در سطل زباله است؛ همانطور که چایی در قوری. میداند که کودکها، دلیلی بر تاکید در ادامهی تلاش برای انسان ماندن هستند. میداند که نسیمِ ساعتهای دوازده شب به بعد، حرفی برای گفتن دارد. میداند که باید آب و دانِ مرغها را باید صبح اول وقت، قبل از صرف صبحانهی خودش بدهد چراکه مسعولیتشان را به عهده گرفته؛ همانطور که آبیاری منظم و رسیدگی به گلها.
میداند که حق با همه هست.
میداند که دلیلی برای دروغ گفتن ندارد.
میداند که همه قابل احتراماند حتی آن رانندهای که پشت سر یک رانندهی پیر، بوق را یکسره کرده.
میداند که موظف به ادامه دادن است و تا کِیاَش را نمیداند.
میداند که لبخند نزدن، دلیلی بر خوشحال نبودن نیست.
میداند که ورزش و مسواک، از لازمههای زندگی هستند.
میداند که نوشتن را دوست دارد بااینکه خیلی وقتها ( فکر میکند ) علاقهای به آن ندارد.
در آن آینه چیزهای زیادِ دیگری هم دید که گفتنی نبودند .