تا همینجا زورم به《ز ن د ه گ ی》 رسید. حوصله‌ی ادامه دادنش رو نداشتم؛ شایدم جرات‌اش رو. نمیدونم.
اینم از متنی که برای امشبم در نظر گرفتم. سپاس از وقتی که اینجا صرف میکنید!
الف_ صدای خورد شدنه بند بدنِ آسمان را امروز صبح در ساعت نه و پنجاه و یک دقیقه شنیدم؛ آنجا که قدم‌هایم روی لکه‌های سفید برف می‌گذاردم.
ب_ اونجا که موزیک رو به غذا ترجیه میدی
یعنی زنده‌ای
ترجیحت به اینه که مغزت رو سیر کنی تا شکمت رو
اونجا رو زندگی کردی
من که اینجوری فکر میکنم.
