
بعضی وقتا نخ قطع میشه؛ این رو قشنگ میفهمم: یه جا همینجوری که دراز کشیدم، خوابم میبره. یه جا با افکارم مینویسم و با احساسم تمومش میکنم. یه جا یهو گوشیم از دستم میفته و پخشِ آسفالت میشه. یه جا چشمام خیس میشه از دیدن یکی همسنوسال خودم که با ناز، گوشی رو به گوشش چسبونده و همونطور که با عاشقانهای از همایون ( آسمان ابری ) ، بیشتر توی اون دنیا، عمق میگیرم، با پیامکی خندهدار از فرهاد، میپَرم، عین گنجشکی از روی سیم. بعضی وقتا دستم رو میگیره و با خودش میبره و من دوست ندارم بپرسم کجا؛ هرچی گمنامتر، اَمنتر!