بعضی دورهمی‌‌ها لازمه! گاهی توی شلوغی‌های زمین و سنگینی‌های آسمون، همراهی کردن با متن ترانه‌ای موردعلاقه، اونم با جمعی از دوستانی که اونها هم با تو توی جنسی خاص از خوشی مشترک هستن، از اکسیژن واجب‌تره؛ بیشتر از سیگارِ بعد از قهوه!
گاهی لازمه گیره‌ی قفل ساعتت رو باز کنی و فرو کنی توی جیب کاپشنت، گوشیت رو سایلنت کنی، رو کاناپه یا اگه توی پارک بودی روی صندلی لَم بدی و سرِ یه بحث مسخره رو باز کنی و چندتا رفیقِ پایه‌ات هم، هرکدام یه تیکه از قضیه رو بگیرن و برید جلو! داد و بیداد راه بندازید؛ حالا اگه چندتا فحشِ نه‌چندان زشت هم مایه‌اش کنید که دیگه کیفیت برنامه رو بالاتر می‌برید!
قابِ نگاهت، آسمونِ آبی باشه و شاخه‌های سپیدار و سرو و زبان‌گنجشک که اُریب، سبز، نقش‌هایی ناموزون به این آبیِ زیبا طرح زدن! دماغت رو ببری زیر شاخه‌های سخاوتمندشون و به ریه‌هات یه حال اساسی بدی و قهقهه بزنی چون داری خوشحالی رو تمرین می‌کنی؛ خوشحالی‌ای از جنس بی‌خیالی!
گاهی لازمه دستت رو از دستای زمین بیرون بکشی و دل به رویاهای شیرین کودکیت بسپری و ابرها رو بغل کنی و احساس کنی خوشبختی! بچه‌ها رو ببینی که با جیغ و دادشون، جدیتِ آدم‌بزرگ‌ها رو دست میندازن؛ دنبال توپ‌شون میدُوَن و عرق از سروکول‌شون می‌ریزه ولکن ماجرا نیستن! به خودت بیاد و ببینی چند دقیقه از وقتِ به ظاهر مهمت رو از دست دادی، سپردی به دستای رویا!
آسمونی آروم و در عین حال پر جنب و جوش که تصویری از نوعی خودشیفتگی، بالای سرت پهن شده باشه که معنای آزادگی رو تحویل نگاهت میده؛ عکسِ مثال‌های زمینی! پرنده‌ها، پروانه‌ها، زنبورهای عسل و... که با صدای غروب، نارنجی و بنفش° رنگ‌آمیزی شدن و شادمانه اوج و فرود می‌گیرن و طوری که تو متوجه نشدی، انگشتای ظریف تو رو هم گرفتن و به بازی دعوت کردن!
دست دور گردنِ هم، چهارتایی، یک‌صدا بشید و تلاشی برای پیوستن به این مهمونیِ بی‌نظیر بکنید و زمزمه کنید: « مسیحای جوانمرد من
ای تَرسای پیرِ پیرِ هَن‌چرکین
هوا بس ناجوانمردانه سرد است
آی... دمت گرم و سرت خوش باد
سلامم را تو پاسخگوی
در بگشای...
منم من... میهمان هرشبت
لولی‌وَشِ مَغمول
منم من... سنگ تیپا خورده‌ی رنجور
منم دشنام پست آفرینش
نغمه‌ی ناجور
نه از رومم نه از سنگم
همان بی‌رنگ بی‌رنگم
بیا بگشای در بگشای
دلتنگم...!
حریفا!
میزبانا!
میهمان سال و ماهت پشت در چون موج می‌لرزد
تگرگی نیست
مرگی نیست
صدایی گر شنیدی صحبت سرما و دندان است... »
یکی اون وسط فالش بزنه و بیراه بگه: « میگم، خوبه لباس‌هات نو و نوار باشه نه؟! » و بعد یکی دیگه که رهبر گروه ارکسترِ، حرفش رو قیچی کنه: « اوه، کشفِ جدیدِ خودت بود؟ » راوی، نه بِبینتش و نه چیزی از حرفاش رو بشنوه و بعد از نقطه‌ی جمله‌ی قبلیش، با این جمله ادامه بده: « ...پولش رو داشته باشی که لباس نو بخری و بپوشی و ازش لذت ببری! » همگی، حتی عضو مخالف، سری به نشونه‌ی تایید تکون بدیم و جمع، چند لحظه سکوت کنیم. راوی، سیگاری روشن کنه و اون‌یکی، دستش رو به نشونه‌ی همراهیش به سمتش دراز کنه. من و عضو مخالف، توی تفاهمی غیرمنتظره، دستِ رد به سینه‌ی سیگار بزنیم و به استخر بزرگ پارک که با فنس از ما دورافتاده خیره بشیم؛ انعکاسِ آسمونِ رنگی، توی خاکستریِ استخر که دیدنیِ: پرواز کَفترهایی که به رهبری یه کفترِ قدیمی، شبیه به پیکانی ناموزون، عرضِ آسمون رو بال می‌زنن، باز ما رو آسمونی کنه! راوی که نیم‌متر باهام فاصله داره، دود سیگارش رو به سمت صورتم فوت کنه و بگه: « نظرتون با یه قهوه‌ی سرد چیه؟ »
