من همین که اطمینان خاطر راننده تاکسی را از بابت اینکه پیامکِ کرایه برایش ارسال شده را در لحن صحبتش با خودم میبینم، احساسِ قطع به یقین دارم که کارِ خوب امروزم را کردهام و با غرور، در را میبندم!
بعضی خانهها هستند که آسمانشان با بقیه فرق دارد. حتی اگر بنای اصلی را تخریب کرده و تنها مشتی خاک، کف زمینی نسبتاً هموار، باقی مانده باشد؛ آسمان در آن نقطه از زمین، همان آسمانِ قدیم است. ستارهها، ماه، همان خاطرات، نشانههای قبلی را در خود حفظ کردهاند.
هنوز هرشب و هرلحظه، وقتی نگاهم به نوشتههای قابشده روی دیوار روبروی رختخوابم میافتد، دستخط مادرم، روی تکهای کاغذِ خطدار، جایی از دلم را نیش میزند. تلاشی نصفه و نیمه برای باسواد کردنش که با به چند حرف از سی و دو حرف، سوار بر خطوطی که جا برای نقطه ویرگول نداند.
ولی بارذآآنوشته هست ولی خواب هم... شب بخیر رفیق💚