
نیرویی که هست و تو دغدغهای برای اثبات وجودش به هیچکس نداری؛ به این باور رسیدهای که « هر چیزی که هست، صرفاً نباید دیده شود؛ لااقل با چشمهایی که همه دارندشان » و زمانت را صرف کارهایی دیگر کنی: بر فرض مثال، بیایی و چاشتِ شبت را بیچشمداشت به کسی ببخشی که فعلا زور مسعولیتپذیری و سیر کردن شکمش را ندارد و ساده از آن ( قضاوت و خودبزرگبینی ) بگذری؛ با این اطمینانِ محکمِ قلبی که حتماً چیز بهتری انتظارت را میکشد؛ چمیدانی، شاید عوض پنجاه گرم پسته و مَویز، یک شامِ گرم! بگذار یک توهمِ خودخواهانه باشد؛ اصلا مگر اهمیت دارد اصلِ بزرگی را با چه بهانهای کلید بزنی؟ آنکه اصل است، به خودیِ خود آنقدرها زور دارد که زمان مناسبش، دَری به رویت باز کند و... قبول یک سری اصلها، یک سری باورها که برای پذیرششان، باید دردِ پوستانداختن را به جان بخری، زیباست؛ آنها همانهایی هستند که هرازگاهی میآیند و خودی نشان میدهند ( منتها از پشت یک حَریرِ لطیف ) و میروند و اینکه چَنگی بزنی و قدری ( نه همهشان) را برای خود نگاهداری، به خودت بستگی دارد. به نظرم اینها همان کلیدواژهها هستند؛ همانهایی که بعضیها میدانند چیستند و چرا هستند و... باز به گمانم، همهی آنچه هست، حول محور اینها به وجود آمدهاند... نمیدانم، گمانم نباید چاشتم را به رضا میبخشیدم، احساس میکنم دارم غیرواقعی حرف میزنم؛ وقتِ آنست که روزهام را باز کنم.