دوست دارم که...
میخواهم که...
هر دو، یک منظور را میرسانند. هر دو به یک نکته اشاره میکنند. منتها، یِکیشان دِلیست و دیگری انگار که از فکر برمیآید. انتهای هر دو به یک خواستن میرسد اما بعضی وقتها خواستن داریم تا خواستن؛ بعضی تصمیمها، اینگونه ایجاب میکنند! بعضیها هستند که کنترل زندگیشان در دَستانِ مغزشان است و بعضی با دلشان راه میروند. بعضیها نیز هستند که این مرزها را در وجودشان شکستهاند؛ اینکه نمیدانند یا نمیخواهند یا نمیتوانند که مانند اکثر مردم، عادی تصمیم بگیرند، چیزیست که خودشان نیز از آن بیخبرند.
بهرحال، زندگیست دیگر؛ بعضیها جوری تحت تاثیر شرایط قرار میگیرند که عجیب میشود سر از کارشان درآورد. انگار که از ابتدا به این شکل متولد شدهاند. انگار که زمین به ایشان نیاز دارد. نیاز داریم که بعضیها را دور و بر خودمان ببینیم که با ما متفاوت هستند و به زندگیشان ادامه میدهند؛ به گونهای که از آن لذت هم میبرند. آنها، آدم را یادِ قصهها میاندازند؛ آنجایی که شخصیتها، از پسِ انجام هرکاری برمیآیند؛ در شرایطی که ما مشابه به آن را با خنده یا ناراحتی، در هر حال، با تعجب و هزار فکرِ کارهای کرده و نکرده، از مقابلش عبور میکنیم. بعضی انگار قماربازند؛ عجیب زندگی را دستِ کم گرفتهاند! پیر میشوند درحالیکه دست کودکِ درونشان را محکم در دستهایشان گرفتهاند.
قطعا در اطراف هر کدام از ما همچین انسانهایی وجود دارند و ما نمیدانیم که دوست داریم یا میخواهیم که سوالی اَزشان بپرسیم یا...