بعد از مدت‌ها ، امروز باز برای نوشتن، به هیچ‌چیز جز وقت گذاشتن برای نوشتن، فکر نکردم: شرکت در جشنواره ملی داستان کوتاه بلقیس! وقتی مشغول این کار بودم، درحالت جدی‌ای که به خود گرفته بودم، احساس مسئولیتی عمیق و قوی را در درونم می‌دیدم! حاضر شده بودم که به خاطر آن، از کارم بزنم؛ از
چند تومانِ احتمالی و مشتری‌ای شبیه به آن؛ از غرغرهای صاحب‌کارم؛ از ته‌مانده‌ی پس‌اندازی که برای خرج‌های ضروری کنار گذاشته بودم و... به هیچ‌چیز فکر نمی‌کردم. سود و ضرر را به کاسِبان سپرده و با دلم، راهی کافی‌نت شدم. البته شب گذشته، متن‌های از قبل آماده را، از لیست داستان‌های ویرگولم بیرون کشیده و در حد توانم، پستی برسروری‌شان کشیده بودم.
نمی‌دانم. به قول یکی از دوستانم، این دست جشنواره‌ها... ارزش دردسرش را ندارد اما برای من اهمیتی نداشت. هرچند حسی از تأییدطلبی درونم تغذیه می‌کرد و در طرز فکر دوستم دامن می‌زد اما مهم نبود. احساسات ناپخته‌ی من، نباید مانع از انجام کاری درست در من شوند. این کار برای من، یعنی اعتماد به صاحب قلم؛ هرقدر کوتاهی، یعنی یک پشتِ‌پای محکم به واژه‌هایی که قدم بر سر دیدگانِ احساسم گذاشته‌اند. مهم نیست ظاهر جریان، از بیرون، چقدر کِدِر باشد، من باید اجازه دهم تا انرژی در من و به واسطه‌ی من، درجریان باشد. خوشحالم.
