بعد از سوگ، در کنار حجمه‌ی افکاری که بعد از رفتنش سراغم آمد، این ایده جلب توجه کرد: « که نوشته‌های من، برای کسی‌ست که می‌آید و می‌ماند! من ادامه می‌دهم. از ایستگاه‌های زیادی می‌گذرم تا به ایستگاهِ او برسم و او، ایستگاهِ ماندن است! »
چه کسی گفته عاشقتانه گوش ندهم؟ من برای اویی که در راه است، دست و پایکوبی می‌کنم حتی عطر میزنم!
حتی تصمیم گرفته‌ام هرکجا در خیابان دیدمش ( اویی که رفته ) به احترامش بایستم و با روی خوش، عرض احترام کنم. حتی به نوشیدنی‌ای چیزی مهمانش کنم! چرا که نه! چرا به انتخابش احترام نگذارم؟ بهش احترام می‌گذارم، بیشتر از محدوده‌ی کلمات، در عمل! گفتنِ اینها راحت نیست اما مَرد شدن هم آسان نیست اما می‌ارزد!
الان درحال گوش دادن به عاشقانه‌ای از اِبی هستم ولی نامش را نمی‌آورم چون احتمالا او اکنون دارد این را می‌خواهند و من دیگر نمی‌خواهم ردپایی از جاذبه، برای بازگشتش به سمت خود باشم. می‌گفتم! جایی، حین خداحافظی، آنجا که منتظرِ تنها شدن، برای فحش کشیدن به صاحبِ زمین و زمان بودم، صدایم لرزید اما جمله‌هایم را به آخر رساندم! بااینحال، الان، ازش ممنونم. اگر جدایی را پیش نمی‌کشید، هیچوقت در عمل، نمی‌توانستم درک کنم که می‌شود در کمال احترام هم تمام کرد! می‌شود در نیمه‌ی خالیِ لیوان، بوته‌ای گل کاشت و جای گِله، با ایمان، آبیاری‌اش کرد تا آن کسی که در راه است را به غنچه‌ای، میهمان کرد! می‌شود بشود، خلافِ تمام روتین‌هایی که متن‌شان، سر تا ته، این را دیکته می‌کنند: « باید بمانی چون من می‌گویم! چون من دوست دارم باشی! اگر فکرِ رفتن در سرت باشد، تمام نفرین‌ها بدرقه‌ی راهَت... در سیاهی محو شوی که نخواستی، با جسمی که شبیه به رویاهایم بود، هم‌آغوش شوم! » می‌خواهم به آن بالاها بگویم: « می‌خواهم با واژه‌های نور، امید، حوصله، همراه شوم. تاوانش هرچه باشد، باشد... می‌خواهم بوی عشق بگیرم، بوی کسی که ادامه می‌دهد! »
نود و نه درصد می‌دانستم که می‌رود ولی به شاخه‌گلی رز سفید با روبانی قرمز، میهمانش کردم، همراه با هدیه‌ای مسخره! برنامه‌ریزی کردم؛ تمام حرف‌هایی که قرار بود بر زبان بیاورم را چون برایم مهم بود! چون می‌خواستم اگر یک درصد، قرار است قسمتی از تصاویر ماندگارِ زندگی‌ام شود، جایگاهش را از دست ندهد ولی بااینحال، کلمه‌ای اصرار نکردم که بماند! زار نزدم! شخصیتم را به زیر میز نکشاندم! تا مرزِ مرامِ عاشقان، تلاش کردم، باقی را به بالاها سپردم! تنها خواستم در خلوتم، مطمئن شوم که کاری نبود که نکرده باشم! مردانه جدا شدم حتی پول میزمان را خودم حساب کردم! حتی با حوصله‌ای که نداشتم، هرچه احترام در ناخودآگاهم داشتم را نثار کافه‌چی کردم که مدام از کیفیت قهوه و خدماتش می‌پرسید: « خوب بود... دم شما گرم... کیف کرد...ـیم... »
وجدانم ناراحت نیست اما معده‌ام چرا! بعد از آن، یک شاتِ دیگر هم قهوه سفارش دادم؛ در کافه‌ای دیگر، با آدم‌هایی دیگر! با دوستی درباره‌ی جام جهانی گپی زدیم و چند سوال درباره‌ی ورزش‌های مقید برای ارایشگرها پرسیدم! قدم هم زیاد زدم! حتی دادم ریش‌هایم را آنکادر کند، همان نیروی تازه‌کاری که پیش دوستم مشغول به کار شده بود و هنوز فرق قیچی پیتاژ را از نمره‌ی یک و نیم میلیمتر نمی‌دانست! اتفاقا چقدر حوصله به خرج دادم: جایی می‌توانستم سرش داد بزنم، لبخند زدم، توضیحاتی کوچک دادم و باقی را به خودش سپردم و اتفاقا اجازه دادم از شاهکارش برای نمونه، در پیج اینستاگرامش، ویدیو بگیرد! فهمیدم کافئین آنقدرها هم زور ندارد که بهم‌ام بریزد وقتی تصمیم گرفته‌ام نَخم را به بالاها، طناب کنم!
چند مشتری راه انداختم. تصمیمم به باشگاه رفتن را یک مقدار عملی‌تر کردم. دلمه خوردم. نوشتم و سیگار نکشیدم و مغازه را جارو کردم و برای جابجایی در دوماه بعد، آستین بالا زدم. ترنج هم دیگر نمی‌روم تا روزی که خودش بهم اجازه دهد!
اکنون بر همان صندلی‌ای نشسته‌ام که دیشب و پریشب، میزبانم بود منتها در یکی دو ساعت بعدترشان! چقدر هوا خوب است؛ حتی بهتر از آن‌شب‌ها! چنار در بالای سرم، اکسیژنش را نرم‌تر در ریه‌هایم نشانه می‌رود و آب‌فِشان، در قطعه‌ی زمین چمن، در آنطرفِ راهرویی که نشسته‌ام، به خنکیِ هوا، کمک می‌کند و البته با فیس فیس‌اش، چه پس‌زمینه‌ای ساخته برای آواز شغال‌ها و سگ‌ها و جغدها و جیرجیرک‌ها! ترس‌ها می‌آیند و می‌روند و من در گوشه‌ای از مغزم، چمباتمه زده‌ام و درحال نوشتنم و نمی‌دانم کدامشان واقعی‌ترند؛ من آنی که دلم باهش جورتر است را انتخاب کرده‌ام، همین!
امشب به پشت سرم توجهی نمی‌کنم. از هیچ درنده‌ای واهمه‌ای ندارم. عددِ ساعت برایم اهمیتی ندارد. حتی عرقِ زیربغل‌هایم. چه خوشحالم که نویسنده‌ام؛ بین اینهمه چیزی که نانِ بیشتری هم دَرشان است، چه پناهگاهی نصیبم شد، برای من و انتخاب‌هایم!
