
بعد از ده روز، دارم برمیگردم. به روزهای قبل از این سفر فکر میکنم؛ به روز قبل از آن؛ به چند ساعت قبل از شروع همهی این روزها؛ حتی یک درصد هم قابل باور نیست. مشابه این ساعتها را به یاد میآورم، برروی صندلی اتوبوس، در جاده، با مقصدی متفاوت اما با همین شرایط! به آخرین متنی که قبل از شروع این روزها نوشتم؛ بوی تغییر، بوی هیجانی که شبیه به ترس بود تا هر چیز دیگر و صدایی که هرچه بیشتر تلاش میکرد من را امیدوار کند که میشود؛ با وجود ضعفی که داشت!
قدم زدنهای با پسرخالهام را در آخرین دقیقههای قبل از سوار اتوبوس شدن؛ اضطرابی که در جمعوجور کردنِ وسایل این سفر داشتم و مدام گمان میکردم چیزی را جا گذاشته یا جا میگذارم و گذاشتم: بلوز سفید پسرخالهام را که قرضی بهم داده بود تا این ده روز را بیلباس نباشم.
یادم میآید آن روزهای قبل از این سفر را که کلنجارِ هدر دادنِ پولهای خانوادهام که من را راهی این سفر کرده بود، دست از سرم برنمیداشت؛ اینکه نکند از این سفر، چیزی عایدم نشود... نکند پول کم بیاورم... نکند...
اولین روزی را که قدم در تهران گذاشتم؛ اولین سرویس بهداشتیای که در دستشوییهای ترمینال تهرانپارس رفتم و راهنماییهای دوستِ تازهیافتهام که منِ سردرگم را قدم به قدم به مقصدم راهنمایی میکرد؛ برایم اِسنپ را دانلود کرده و طرز تاکسی گرفتن را بهم توضیح داد.
اولین سلامم با امیررضا و سپس علی و ردوبدل کردن شماره تماس و از قضا هماتاقی شدنمان برای ده روز... سایهی بیقراری را که همیشه یک قدم از من جلوتر بود: در « خوابگاهِ امیر » ، در پارک لاله، در آموزشگاه، در بیآرتی، در مترو و...
تصمیمهای فرارم را در لحظاتِ کَمآوردنم، خوب بهخاطر میآورم؛ در جاهایی که هرچه میکردم، قیچی، آنگونه که باید، موهای مانکن را برش نمیداد... در نگاهم به آدمهایی که نیاز داشتم دستِ یککدامشان در دستان من باشد و تنهایی را در پیادهرو از کنارم پس بزند؛ مهم نبود چه کسی، تنها یک آدم... و اتفاقی که هرگز نیفتاد و من باز نگاهم را به زمین دوختم؛ مانند همیشه، مانند اسفراین؛ مانند هرجای دیگری!
من شبهایی که زورم به خواب نمیرسید اما با تمام وجود بهش احتیاج داشتم را، و سپس بیداری، آفتاب را... روز اول، روز دوم، روز سوم و... آرزوی تمام شدن این ده روز و اکنون، جواب پس دادن به هرکسی که از این تصمیمِ دهروزه باخبر است، به خودم و باز افکاری که میخواهند به تصمیم تبدیل شوند... بوی فرار میدهند و منی که میخواهم باور کنم شدن را؛ همان صدای آخرین دقایق قبل از این سفر؛ همان عامل همهی این اتفاقها!
در آن ده روز، دقیقه به دقیقهاش اندازهی یک سال میگذشت و اکنون، آنقدر غیرواقعیست که انگار یک خواب بوده است و منتظرم تا بیدار شوم! شاید تاثیر سریال « دارک » است، نمیدانم! شاید باز دارم از چیزی فرار میکنم؛ از فردا، از اسفراین، از کارهایی که باید انجام دهم؛ حاصل این ده روز... و خود را مانند کودکی که در تاریکی، از ترس، سوت میزند، مشغول کردهام... نمیدانم. تنها دارم میبینم که چه من بخواهم و چه نخواهم، فردا از راه میرسد و اگر من نقشی در آن به عهده داشته باشم، زنده میمانم و اگر نه... باور کردهام که یک بازیگر بیش نیستم؛ بازیگری که نقشِ اکنونش، همین شکها و دودلیهاست؛ دیدنِ کورسوی امید و یه احساسِ وجد و باز سردرگمی، ناراحتی، بیخوابی... باور کردهام که باید ادامه دهم زیرا راهی جز این ندارم...
از میان تمام کلماتی که برای ادامه دادن این متن، خود را پیشکشِ افکارم میکنند، خلاصهای را انتخاب کرده و به پایانبندیِ مناسب، بیتوجهی میکنم؛ مینویسم: « شاهد! حواسم را به خودت پرت کن که من به تنهایی نمیتوانم »