یه مینی‌کَندی، یه پنکه‌ی پارس خزر، یه آلبوم موسیقی بی‌کلام از کِوین کِرن و درنهایت با حاشیه‌ی امنی به اسم سقفِ بالای سر؛ در جَوار گلدان‌های نازنینم که گل‌هام رو به خاک می‌کِشم و اکسیژن نابِ اتاق من رو تامین می‌کنن؛ احساس بودنِ خانوادم، نه برای تامین مالی یا عاطفی، به این خاطر که همسفرهای بی‌نقصی برای این مسیرِ بی‌مقصد هستن! تمام این عوامل، دست توی دست هم، جسمِ لَمیده‌ام رو از رختخواب، بیرون می‌کشن و با وجود خستگی‌های جسمی‌ای که تا الان سرراه بدنم قرار گرفتن، کلمات رو نشونم میدن و شدن؛ تعهد به برنامه‌ی روزانه، هرچی که هست: از مسواک و نخ دندان بگیر تا جبران خسارتی که حتی فکر کردن بهش هم پشتم رو می‌لرزونه! این‌ها بساط امشب من هستن و من دارم روی این توافقنامه تمرین می‌کنم که بیشتر از الآنم نخوام؛ چراکه لذت رو ازم دور می‌کنن!
