چایی... صبحانه و بعد باز چایی... ترکیب مورد علاقهی من است کن تنها در دورهمی ها، در روستا اتفاق می افتد...
از جایی به بعد ، نمیدانی با خواننده همراهی کنی یا بگذاری خودش ادامه دهد... نمیدانی حرفهای خودت است یا خودش... من از این دنیا چی میخوام..
تجربه ای که کردم ،جدایی ، عشق نبود اما من را در راه رسیدن به معنایی که به آن میتواند شباهت داشته باشد کمک کرد...
خم میشد و در راه خاکی، هرچه سنگ بزرگ بود را برمیداشت. با اینکه خود پیاده بود، موانع راه سواره ها را برمیداشت. هرچند تاثیر این کار ، دورادور به خودش بازمیگشت. نعمتالله آغاسی داشت میخواند و زیر لب با او همراهی میکرد: تو غرور مرا بشکستی...
+عمو... چیزی لازم ندارید برات بیارم ... ما اون پایین» نشستیم.. چایی ، نونی...
_ من... فارسی... نمیفهمم... ( با لُکنت )
+ هِشتَمَ ایستَمَرَن؟ بیز تَیدَ اورتوروبدِرَک...
_ یو... ساقول ... ( نه... ممنون... ) »
حسودیم شد... به سادگیش... به چوپانیش!
یک چراغِ نفتی، از آنهایی که این شکلی هستند. یک کِتری فلزی، شبیه به همینی که بررویش است. یک شعلهی ملایم و بخاری که در فضا فوت میشود. چند نفر آدم دوروبرش، با حالتی چهارزانو نشسته و منتظر « خوابیدن» که بیاید؛ چایی قبل از آن صرف شده است.

البته این یکی، یک مقدار آپدیت شده و گازی هست ؛)