من چشمانم را میبندم. نگاهم را از تو میدزدم تا حرفهایم را نخوانی. بیخود تلاش نکن. عِشوه نیا. ناز هم نکن. زیباترین جادوهایت را هم که با بالاترین مهارت اجرا کنی، من دیگر تمایلی به دیدن ندارم. نه اینکه از تو یا از آدمها و یا از دنیا دِلزده شده باشم، نه. داستان فرق کرده است؛ من دیگر مسیرِ لذتهایم را تغییر دادهام. به همین شکل که در برابرت نشستهام و عادی رفتار میکنم، تَرکِ این دنیایِ کلیشهای، برایم ساده است و انگار که من از ابتدا محصولِ این مزرعه نباشم، زندگیِ جدیدم را با سادگی و فراقِ بال پذیرفتم؛ میبینی که، هیچ هیجانی در کلامَم نیست.
کاش زودترها میشد و این توان را در خود کشف میکردم و در این انتخاب، پیشقدم میشدم. اگر اکنون تنها یک حسرت در دلم پیدا شود، همین تَعَلُّل است. چه روزهایی را بیخودی، فقط برای رفعِ پوچترین نیازهایم، به شب نَرساندم. چه خَدشههایی که دانسته و ندانسته، بر روحم وارد نکردم. چه خندههای اَلَکی که نکردم و چه دِلها که از خود نَشِکستم. اما ایرادی ندارد. ماهی را هروقت که از آب گرفت تازه است. از اکنون به بعد، میخواهم شنا کردن تجربه کنم؛ حالا که پشتِ پرده را باد زد و من دیدمش، میخواهم هرچه در توان دارم را صَرفِ رسیدن به این لذتِ واقعی کنم. بگذار هرچه میخواهد شود، بشود. بگذار مردم بگویند او احمق است که اینگونه به بختِ بلندش لگد زده و صوفیوار، چشم برروی زمینِ اِسکناسی بسته است. بگذار بگویند. اصلاً شاید اینگونه بهتر هم باشد؛ اینطور دیگر وقتی برای پِی بردن به اصلِ هدفِ من ندارند. بگذار برایشان وقت بخرم تا خود را با حوصله به آدرسِ مورد نظرم برسانم.
حرف برای گفتن زیاد است اما دیگر توانِ صحبت با چشمانِ بسته را ندارم. برای شروع، سَختَم است. لطفاً برو و تنهایم بگذار تا با دِلی باز، نقشههایم را مرور کنم کنم. فقط قبل از رفتنت، منصفانه ندیدم که از تو به خاطرِ خسارتهایی که به علتِ نیازهایم بهت زدم، عذرخواهی نکنم. مرا ببخش. من نیز در مقابل، تو را میبخشم. گمانم این عادلانهترین سخنیست که تا به این مدت از آشناییمان، از من شنیدهای. برو و مرا از خاطراتت نیز خط بزن تا خوابِ شب، زمانی باشد برای احیایِ توانی که به آن نیازمندم، نه پَرسه زدن در گذشتهها و تو و هرچه که با تو شریک بودم.
برو که چشمانم اذیت است.