تِکانی به خود دادم و روی صندلی، از این شانه به آن شانه شدم. چشمانم را یکی درمیان باز کردم. در همین حین، نور قرمز چراغخطرِ پرایدهایی که عجولانه سبقت میگرفتند، کلافگیِ افکارِ تازه از خواب بیدار شدهام را تحریک میکردند.
با تهماندهی زوری که داشتم، دنبال یک راه نجات میگشتم که ناگهان زردیِ لامپ چراغهای برق بینِ-جادهای، معنای آرامشِ رسیدن را، با نگاههای معمولیشان، سینه به سینه، به در معرض دید من قرار دادند.
همان حول و حوش بود، که لابلای دویدنهای کودکانهام، توی کوچهپسکوچههای مقصد، سرم را با تابلوهای راهنما گرم میکردم.
صدایی از تَه اتوبوس داد زد: « مسافرای عزیز رسیدیم. ته خطِ ! »
بله! صدای آقای راننده بود که گوشهایم را نوازش کرد و من از لحن صدایش، « رسیدن » را فهمیدم!