لبهاش تلخ بود اما نگاهش میخندید. گمونم حالش خوب بود. من که تو دلش نبودم ولی حالتهاش قشنگ مالِ یه آدمِ خوشحال بود؛ تجربش کرده بودم. طبق عادت، از پشت که بغلش کردم، دستام رو تو جیبش کردم اما خبری از پاکت سیگار نبود. از اونهایی که همیشه یه کیفِِ گَله-گشاد آویزونشونِ نبود. همهی باروبَندیلش، همونی بود که جلوت ظاهر میشد: یه هودی که وسایلش داخلش بود. باقی ظاهرش با خود من، هیچ فرقی نداره. همیشه همینجوری راحت بود و من عاشق همین حالتش بودم. خلق و خوش هم به همین شکل راحت بود. هروقت دلش میخواست باهام قرار ملاقات میذاشت، هروقت هم که دلش میخواست خداحافظی میکرد. از وجوهِ اشتراکِ همهی ملاقاتهامون، این بود که موزیک همیشه درحال پخش بود؛ تنها بود با هندزفری و وقتی با من بود بدون هندزفری. حالا چه من خوشم بیاد، چه نیاد. برای همون، مجبور بودم باهاش کنار بیام. مخصوصا اون اوایل که یک
یجورایی باید هرکاری از دستم برمیومد باید میکردم تا نگهش دارم و به قولِ اهلِ فن، وابستگی رو دَرش به وجود بیارم. حالا اینها برداشتها و طرز فکرهای من بود اما اون یه درصد هم برای موندن با من، به این چیزها فکر نمیکرد. اینو بعداً فهمیدم که اگه کاری رو میکنه _ حالا هرکاری _ چون دوست داره این رعایت کردنها و نکردنها و خیلی کارهای دیگم، دلایلی نبود که بخواد اون رو پیشم نگهداره.
همیشه میگفت: « علی من اگه باهات قدم میزنم و ترسی از قضاوتهای بقیه ندارم، واسه اینِ که باهات حال میکنم. وگرنه خودتم مثل من میدونی که خیل اَزت سَرتَرم. حالا نه از تو که از نود درصد از پسرهای این شهر...» وقتی اَزش میپرسیدم که از چیِ من خوشت اومده، هیچوقت یه جواب درست و درمون بهم نداد و این منو گیج میکرد که چیکارها نکنم که نره. اینو خودشم فهمیده بود و واسه همین بارها پیشومده بود که الکی و یهویی بهم میخندید و دلیلش رو هم نمیگفت.
سیگاری نبودم، اون بود، برای همون منم کمکم شدم؛ همونطور که رَپی نبودم. من تیپم هم چیزِ دیگهای بود، به خاطر اون بود که عاشقِ شلوارِ پارچهای و کفش رسمی و موهای مرتب بودم؛ این ظاهرِ اون بود که منو این شکلی که الان هستم کرد: هودی و شلوار جین و کتونی. حتی همین اعتیاد به هندزفری رو هم از اون به ارث بردم؛ هرچند اون هیچوقت اینها رو اَزم نخواسته بود و من خواسته بودم که شبیهش باشم. و جالب اینکه، اون به همین هم میخندید.