
_ماشینی که چند لحظه پیش پشت سرم بود، زودتر میگازید که به چراغ قرمز نخوره. از دور دیدم که چراغ سبز بود.
+من ولی نه. چون هوا خوب بود؛ هوای خنکِ ساعت یازده شبِ ۹۸/۱۱/۱۹ . بارونی. خنک؛ همرا با یه سوزِ ریزِ دوستداشتنی!
به چراغ قرمز خوردم. قبلش زرد بود انگار! بعد راهنمای سمت چپ. پام رو از روی ترمز برداشتمو بجاش کلاچ رو گرفتم. دنده یک؛ یه سرگاز و بعدش دندهی دو. چراغ بنزینم روشن بود...
سَرِشب که ماشین رو برداشته بودم روشن شده بود. اونموقع میشد که یخورده باهاش اینور اونور رفت؛ ولی الان بهتر بود که یکی دو لیتر بنزین میزدم. اما کی روش میشه بخاطر یکی دو لیتر بره پمپ بنزین! آخه تازگیا بنزین خیلی گرون شده بود و منم بیشتر ازین پول همرام نبود. چون من بیکارم!
با اینحال، چند دقیقه پیش، این موضوع رو با بابام هم درمیون گزاشتم؛ ولی اونم موافق بود که فعلا لازم نیست و میشه.. چون اونم تو جیبش پول نداشت!
آخه بابام امسال بازنشست شده و حقوقش خیلی کمِ! بابام معلم بود. ماشین ما پراید بود.
ما رفته بودیم که موتور داداشم رو از میدون پایینتر از خونمون بیاریم. _ظاهراً سرِشبی بارون گرفته و داداشم با تاکسی اومده بوده خونه_ من موتور بلد نیستم؛ واسه همون با بابام، دوتایی رفتیم که اون از برگشت با موتور بیاد!
+...رسیدم سر کوچه. مجدداً یه نیش ترمز؛ قبلش راهنمای سمت راست. کلاچ. دنده یک. سرعت ماشین رو کم کردم و آروم پیچیدم توی کوچهی بالاتر از خونمون؛ که اتفاقاً ورودیش یه پل آهنی داره. با رد شدن از روش، مثل همیشه صدای تِق تقش بلند شد! وارد کوچه شدم. شیشههای ماشین پایین بود و بادِ خنک، هوای داخل رو سرد و دلپذیر میکرد.
بارون کار خودش رو کرده بود. بعد از چند روز هوای بهاری، اونم وسطِ زمستون، امشب هوا سرد شده بود! البته یکی از دوستان هم، چند شب پیش گفته بود که:《هواشناسی اعلام کرده، تا آخر هفته هوا سرده!》
+دنده رو دوباره دو کردم و نَم نم مسیر کوچه رو طی میکردم. با خودم در حال حرف زدن بودم. نمیدونم شایدم با یکی دیگه!
جلوتر، تقاطع بود. محض احتیاط سوبالا زدم تا وقتی رسیدم اونجا، مجبور نباشم بوق بزنم. آخه دیروقت بود و باید رعایتِ حال همسایهها رو میکردم!
به تقاطع رسیدم. دنده رو یک کردم و آروم پیچیدم سمت راست. فرمون رو یخورده بیشتر به اون سمت گرفتم، تا به ماشین همسایمون که جلوی خونش پارک کرده بود گیر نکنم. یه پژوی نقره ای بود.
با همون دنده و سرعت کم، حرکتم رو ادامه دادم. یواش و بدون عجله!
نزدیکهای خونه بودم؛ تقریبا صدمتریش. حالا باید ماشین رو پارک میکردم. پس شیشهها رو، یکی یکی، با حوصله دادم بالا. اول سمت خودم. بعد هم شاگرد. اما پارکینگِ خودمون پر بود؛ چون پسرداییم زرنگی کرده بود و در نبودِ ما، ماشینش رو اونجا پارک کرده بود. درنتیجه ماشین رو توی محوطهی خاکیِ نرسیده به خونه پارک کردم!
دنده خلاص. ترمز دستی بالا. چراغها خاموش. ضبط خاموش. سوئیچ خاموش. دوباره کلاچ و دنده عقب؛ که ماشین حرکت نکنه. آخه به ترمز دستیِ ماشین ما اعتبار نیومده؛ گفته بودم که پرایدِ!
درنهایتم دَرها رو با ریموت قفل کردم و سَلّانه سلانه راهیِ خونه شدم.
بابام قبل من، با موتور رسیده بود و سرش رو از لای دَر آورده بود بیرون که ببینه منم رسیدم یا نه!
رسیدم. در رو آروم هل دادم و رفتم تو.