« نشستیم کلی انتقاد کردیم. روشهای کاریِ همدیگرو زیر سوال بردیم. اومدیم اقلا یک ساعت، هرچی که به نظر اشتباه بود رو کشیدیم بیرون، ریختیم جلوی چشمامون. ایدهها رو مال هرکی بود، حتی شده تکراری، شنیدیم. کلی جملههای تلخ، سمت هم سُروندیم و... پس خواهشاً حالا اگه میخوایم درکنارش نیمهی پر لیوان رو هم ببینیم، همون چیزی که واقعاً هست رو به زبون بیاریم؛ الکی هندونه زیر بغل هم نذاریم. به اون همه ناراحتی که باعث شد خیلیها وسط صحبتهامون، کم بیارن و برن؛ به اون هدفی که اینهمه آدم رو دور هم جمع کرده، بیاحترامی نکنیم... » برشی از صحبتهای یکی از دوستام، توی یه دورهمیِ مهم، که الان حین قدم زدن، یهو یادم افتاد و سعی کردم با کمترین دست بردن به اصلِ مطلب، بنویسم.