یک کوهِ بزرگِ سفید که در انتظارِ به بند کشیده شدن بود. یک ماهیِ بزرگِ سیاه با چشمانی قرمز که برروی دیواری آجری نقاشی شده و نمیدانم منتظر چه اتفاقی بود. یک کوچهی خلوت که با آسمانِ مطبوعِ، عصری بهاری، با یکدیگر بر سَرِ سکوت به توافق رسیده بودند و به آسانی میشد آرامش را در آندو حدس زد. یک پارکِ پر از درخت و جویهای لبریز از آبهای زلال و سنگفرشهای سیمانیِ موزون که آدمهای زیادی را در دل خود جای داده بود. یک سقف که آن نیز بخشی از اجزای تشکیل دهندهی پارک بود و دِلِ خود را با میوههای کاجهای پر انرژی فرش کرده بود. باز هم پارک باکودکانی که از سویی به سمتی دیگر ورجه وورجه میکردند و ( در زمین ) به دنبال خنده میگشتند. ماشینهایی که در مقابل قدمهای ما انسانها کوتاه آمده بودند و در گوشهای پارک شده و با یکدیگر به صحبت نشسته بودند و سوژهی حرفهایشان، اتفاقاتی بود که در طول هفته تجربه کرده بودند. دریاچهای با ماهیهای قرمزِ واقعی که دستهجمعی، به رهبریِ یک عضو قدیمی درحال گردش بودند.