
اعتراف کرد که با اینکه تازه با هم آشنا شدهاند، دلش میخواهد که پیش همدیگر بمانند. او ( دختر ) این را شنید و همچنین از رفتارش متوجه شد. او ( پسر ) گفت که حتی اگر وارد رابطهای طولانیمدت هم نشوند، اگر بشوند، اگر در حالتی بین ایندو بمانند، باز، او برایش ارزشمند است. اینها را که میگفت، حنجرهاش بیش از حد میلرزید؛ انگار که از حالتی غریب، رنج میبرد: حالتِ شخصی که قرار است چیزی باارزش را از دست بدهد و با تمام وجود سعی در حفظ آن دارد و از طرفی نمیخواهد و یا نمیتواند این را بروز دهد؛ شاید این رفتار، ریشه در تجربههای اخیر او از زندگی گذشتهاش داشته؛ از رابطههایی که میخواسته اما طول نکشیدهاند و یا اصلا شکل نگرفتهاند و یا... نمیدانست و با اینحال اعتراف کرد و صادقانه خودش را به تصویر کشید. دختر که این را میدید و میفهمید زیرا که خود نیز همچو یک تجربههایی را پشتسر گذاشته بود؛ در سکوتی بادَلیل، درحالیکه سرش را برروی پاهای او گذاشته بود، با نگاهی که به دیوار آجریِ تزیینشده با نقشِ دختری که دستهایش رو به روبرو، به سمت مقصدی نامشخص دراز شده بود، گره خورده بود، به درخواستِ چنددقیقهی قبل پسر، غیرمستقیم، جواب مثبت داد. فهمید که پسر، به وجود او نیاز دارد؛ درواقع از حضور او کنار خودش لذت میبرد زیرا که او ( دختر ) نیز اعترافاتی را به او کرده بود که حاکی از مشکلات زندگی سابقش بود و بااینحال، پسر، باز درخواست ماندن کرده بود. شاید اینها همگی ناشی از یک هیجانِ معمولِ تعریفشدهی بین دختر و پسری که به تازگی با یکدیگر آشنا شده بودند بود، این را دختر هم فهمیده بود اما حسی درونش بیدار شده بود که دَری به سوی دنیایی تازه، تجربهای تازه باز کرده بود و میگفت به آن وارد شود و امتحان کند: خوشی را، خنده را، همآغوشی را، بوسه را، صبحانهای دونفره را و... به خود، اجازهی باور بدهد.
[ برداشتی نسبتاً آزاد، از قسمت پنجم از فصل اول سریال modern love ]