برخورد نگاهم با کِلاسورش کافی بود تا دلم بخواهد...
ی ... یک عشقِ هفده، هجده ساله... یک هیجانِ نوجوانانه... یک قدم زدن طولانی و لودگیهای خاص این سنها... یک معاشقهی نوجوانانه و یک ابراز احساسات نوجوانانه... یک جروبحث بیسروته و یک آشتیکنونِ کمخرج: با یک بستنی قیفی که دونفره لیس بزنیم؛ آنهم حاشیهی خیابان، موازی با رفت و آمد ماشینها...
اینکه دلم از این چیزها بخواهد، چیز عجیبی نیست اما این حد از انرژی برای یک همچو کارهایی؛ زمان گذاشتن برای رابطهای که میتواند طولانیمدت باشد؛ تن دادن به این دست استرسها! قطعا این منِ سی و یک ساله، در همچو تصمیماتی، اهل سبک و سنگین کردن شده؛ ا ینکه تا حدودی میشود برروی حرفهایش حساب باز کرد؛ مردی کهآ نزدیک به ده سال، درهای دلش برروی رابطه بسته مانده است!
عجیب است. این آدمِ فراری از مسعولیتپذیری، به راحتی دارد حرف از سلامت عقل میزند. تمرکزش برروی کارهای درستی است که روتین نیستند. آدمی که خوب میداند آن روزها دیگر برنمیگردند ولی این را در این راه خوب فهمیده است که با حسرت، قرار نیست چیزی درست شود و اگر یک درصد، قرار باشد سنگی، اتفاقی در آسمان بچرخد و بچرخد و به سر او بخورد، باید چشمانش را برروی همهی این ماجراهای قطعا شیرین لبخند و جالب اینکه دلش این را نمیخواهد؛ ة نمیخواهد! مردم چه میگویند؟ نمیگویند: آدمِ گرسنه، وارد ساندویچی نمیشود؟ میداند و این ...