
امروز با چند تا از بچهها دور هم جمع شدیم که یه تصمیم مهم بگیریم. درمورد چیزی که همهمون سرش با هم توافق داشتیم: یه قدم بزرگ برای رشد نوشتن! اختلاف نظرها رو میدیدم؛ آدمهایی که حرفهایی میزدن که عوض کمک به شکل گرفتن ابن راه جدید، داشت سنگی میشد سد راهمون! میدیدم که دارم جوش میارم و میخوام سرش داد بزنم که: « آهای عوضی... بیا این بهونههای مسخره رو کنار بذاریم دیگه ها... آخه ساعت و مکان و اسم و... انقد مهمه که... مهم خواستنهاس، بیاییم این خواستن رو تقویت کنیم؛ این یه حرکت نوِ، بیاین بهش جون بدیم تا نقدش کنیم! » ولی نکردم؛ جز چندتا غر ساده، خودم رو تسلیم پسوند سادهی: « این فقط نظر منه... هرکس میتونه نظر خودش رو بگه... » کردم سرم رو انداختم پایین و تلاش کردم آروم شم. اینکه تصمیمهای بزرگ، جدای از برنامهریزی و مدیریت و... فداکاری میخوان، سکوت میخوان، لبخند میخوان، حمایت میخوان و... تللش کردم اجازه بدم « روحِ بزرگِ همهی تصمیمهای بزرگ » خودش این جریان رو هدایت کنه و منم جزیی از اون باشم. سخت نگیرم؛ حرکتی که میخوایم بزنیم، بزرگ هست اما نشدنی نیست. تصمیم گرفتم که از این به بعد، همهی تصمیمهای بزرگم رو هُلِش بدم زیر سایهی این روشِ ساده و قدرتمند و خودم یه گوشه بشینم و کِیفِش رو بکنم! سی و خردهای سال، سخت گرفتم و چیزی حل نشد. آره، مثل همهی دورههمیهای ادبیمون، اینبار هم با خنده از هم جدا شدیم؛ همین مهمه: ما بخشی از یه عده آدمیم که قراره به فرهنگِ نوشتن، کمک کنیم؛ آدمای بافرهنگ هم باید با هم دوست باشن دیگه ها؟
به قول علی که الان توی گروه نوشته بود: ...این آغاز ماجرا بود...