
اول از همه یه عذرخواهی برای این وقفههایی که بین نوشتنهام افتاده... توجیحی براش ندارم. انرژیم کم شده. اگه لایقم دونستین برام دعا کنین که یخورده حال و هوام روبراه بشه تا باز داستان هام رو از سر بگیرم. الانم شدیدا سرم درد میکرد که یه دلیلش همین عادته نصفه و نیمه گذاشتنه کارهامه که باز سراغم رو گرفته. مخلصه مرام همهی رفیقهای خوب ویرگولیم. شبتون آروم.
الان
من خوبم
من بدم
من هیچیم نیست
من تو رو قضاوت میکنم ( در هر شرایطی؛ چه خوب باشم و چه بد!)
من تو رو قضاوت نمیکنم (در هر شرایطی؛ چه خوب باشم و چه بد!)
من صبورم
من دلم آرومه
من میخندم
من نمیخندم
من میمونم
من نمیمونم
من کاری به کارت ندارم
من کاری به کارت دارم
من میتونم
من نمیتونم
من خستم
من خسته نیستم
من آرومم
من آروم نیستم
من همهی اینا رو میتونم در یک آن باشم یا نباشم؛ یعنی همهی اینا در یک کالبد با عنوانِ شناسنامهایِ علی؛ چند نفر داخلِ یه نفر! این حالت میتونه فقط چند دقیقه وقتم رو بگیره؛ میتونه هم تمام روز و حتی تمام روزهای سال رو!
چقد سخته حملِ اینهمه سنگینی! چقد سخته باز کردنه فضا برای اینهمه صفاتِ مفید یا مضر که هیچ راه فراری ازشون وجود نداره!
《تا جوونی از زندگیت... لذت ببر که پیر بشی دیگه...》
اعترافی که نسل به نسل چرخیده و به گوش ما رسیده است. اعترفی به شکست در برابر زمان
او که باید میآمد، آمد
زیبارو هم بود
مهربان و جذاب؛ طوری که آهنگِ صدایش، هوش را از سرم میربود
واقعی هم بود؛ در بیداری هم دیدمش؛ کاملا هوشیار بودم. چرا طفره برویم، دوسال هم باهش زندگی کردم
آری! آمد. حتی میتوانم نامش را نیز به شما بگویم اگر برای اثبات احتیاج است
او آمد اما من نبودم. دیر آمدم. اکنون که در حال قدم زدن، صحبت میکنم؛ تازه از راه رسیدهام اما صد افسوس که دیر رسیدم. او رفته است.
آفتاب در برگهای درختان قایم میشود در پاییز!
هوا ابری بود که او را در لابلای شاخ و برگها دیدمش که وول میخورد و لذت میبرد برای خودش!
برای قدم زدن
کسی پاهاشو بهم قرض نداد..
تمام سهمم از صبر
تویی
پس تمام غصههایم را به پای تو مینویسم
در مقابلش تمام خندههایم را نیز.
تو را که ندیده و نشناختهام.
ندیدمامت اما به طول و عرضِ یک دنیا از تو گله دارم.
تویی که نمیدانم کی قرارست بیایی.
دلم که میگیرد
گرفتگیهایم را نیز به پای تو...
آنقدر واژه به پایت زنجیر میکنم که توان رفتن را نداشته باشی...
از خاطراتم.
هنوز که حضورت را، سایهات را در کنار زمین اطرافم احساس نمیکنم؛
اینگونه بگویم
من حاضر نیستم حتی خاطراتت را با کسی تقسیم کنم
یارِ نیامدهی من!
Baby come and hold my hand
I hope you laugh!
believe!
I know and understand that the feeling is not calm!
I understand you.
I laugh because of you so that you can breathe easier!
Babe!
I love you!
These are not expectations
Which is a religion on the neck of a lover;
I hope my love deserves this word!