بدون شرح

عکاس سعی می‌کند تا واقعیت را با عکس‌هایش، نزدیک‌تر به همان چیزی که هست، جلوه دهد! نویسنده هم همینطور
[ حمید گفت: زمان همه‌چیز را کهنه می‌کند! ]
هرچیزی که قابل دیدن باشد را می‌شود با عکس ثبت کرد: منظره‌ی کوهِ برفی. برگریزان. غروبِ خورشید یا زیباتر از تمامِ این‌ها، تصویرِ کودکانِ کار. سگ‌های ولگرد. سطل‌های زباله‌ای که در خیابان سَرریز شده‌اند. همه را می‌شود عکس گرفت. می‌شود هم نوشتِ‌شان؛ مانند همین کاری که من دارم می‌کنم اما کسی هست که بگوید رایحه‌ی سحرآمیزِ عطر را چگونه می‌شود ثبت کرد؟ من از مشتری پرسیدم که نام عطری که به خودش زده چیست و او نمی‌دانست. حال، من چگونه به عطر‌فروش، عطرِ مورد علاقه‌ام را توضیح بدهم؟ مثلا بگویم عطری را که می‌خواهم، بوی بهار می‌دهد یا شبیه به بویِ خاکِ نَم‌خورده را می‌دهد یا... می‌فهمد؟ اصلا این‌ها که منظورم را منتقل نمی‌کنند؛ من احساسم درگیر آن رایحه است! من با آن رایحه، به سال‌ها پیش سفر کردم؛ روزهایی که خوب بود حالم؛ آن‌قدر که توپ تِکانش نمی‌داد! حال، حالِ خوبِ آن سال‌ها را چگونه به او توضیح دهم؟ آغوشی که پر بود و اکنون خالیست را چگونه برای یک غریبه که حتی نامم را بلد نیست، توصیف کنم؟
آری! بعضی چیزها را نمی‌شود توضیح داد؛ زورِ هیچ ابزاری، برای توصیف آنها جوابگو نیست.