احساساتی که نمیشود تعریفشان کرد!
احساساتی هستند که نمیشود تعریفشان کرد. گفتنی نیستند؛ طبیعتاً شنیدنی هم نمیباشند. قابل درک نیستند چون گفتنی نیستند. و چون گفتنی نیستند، غیرطبیعی به نظر میرسند.
گِره را بهتر است که باز کنم!
احساساتی هستند که تنها احساس شدنیاند؛ آخر احساساند دیگر؛ طبیعیست به گمانم. حال منظور چیست؟
گاهی از تَلاقیِ دو نگاه، نیرویی زاده میشود که ذهن انسان قادر به نامگذاری برروی آن نیست. موقعیتی پیش میآید که دو شخص، در زمانی مناسب، در مکانی مناسب، در یک مکان حاضر میشوند؛ بدون آنکه این دو، در این ماجرا دست داشته باشند؛ چمیدانم، سرویس دیر میرسد؛ لاستیک پنچر میشود؛ هوا بارانی میشود و... هزار اتفاقِ غیرمُترقّبهی دیگر که دست در دست هم میدهند تا دو چهره، یکدیگر را ملاقات کنند و نگاهشان در مسیر نگاه هم قرار بگیرد. باقی داستان قابل حدس است؛ اضافهگویی نمیکنم.
غرض از ذکر این مثال، اشارهای واضح به چگونگیِ شکلگیریِ احساسی ناگفتنی است؛ حال اینجا نیروییست که برخی، آن را به عشق نسبت میدهند.
ما در صَدهای زندگی میکنیم که شنیدنِ به وقوع پیوستنِ هر اتفاقی، موجب تعجب هیچکس نمیشود؛ چیزی شبیه به رویای پرواز، در دورهای که از ذهنِ برادرانِ رایت عبور کرد و هیچکس به جز آن دو، آن را ندید.
شنیدهاید میگویند:《من به تو فکر میکردم و ناگهان درب را دیدیم که باز شد و تو از آن وارد شدی! باورت میشود؟》 این احساس هم دیدنی نیست!
گاهی بیکار نشستهای و هوسِ دوردور با ماشین به سَرت میزند و تصمیمت را عملی میکنی. نمیدانی کجا بِروی یا چه کسی را برای پر کردنِ این فراقت انتخاب کنی. سوئیچ را میچرخانی و راهیِ خیابان میشوی. صدای ضبط را زیاد میکنی و خوشحال و خندان، پاها را بروی پدال فشار میدهی. از این خیابان به آنیکی و از این مسیر به دیگری میروی و منتظر دیدن هر اتفاقی° اتفاقی، نگاهت را به اطراف میچرخانی. میروی و میروی و تا زمانی که نمیدانی پایانش کِی است، ادامه میدهی. همینطور که میرانی، به مسیری برمیخوری که تاکسیخور نیست و شخصی را میبینی که با کولهباری از وسایل، خسته و درمانده، به انتظار یک آدمِ خَیّر ایستاده است. نمیدانی چرا اما احساس میکنی که باید ترمز بزنی و او را سوار کنی؛ ذرهای هم فکرِ اینکه مبادا او برایت دردسری ایجاد کند، از ذهنت عبور نمیکند. اصلا انگار کسی آهسته کنار گوشهایت زمزمه میکند که فلانی، فلانی را به مقصدش برسان و تو شدیداً از آن صدا حساب میبَری!
این چه قانونِ نانوشتهایست؛ من هم بیخبرم از آن. من هم، اکنون که درحال نوشتنِ این نوشته هستم، اتفاقی برایم افتاده که گونهام را خیس کرده است. نه نامش را میدانم و نه منبعاش را دیدهام. تنها میدانم که هست؛ چیزی هست که دیده نمیشود اما هست! چیزی که هرکاری از آن برمیآید. کجاست؟ نمیدانم.
این باور من است که هیچ اتفاقی، اتفاقی اتفاق نمیافتد. باور دارم که نیروهایی هستند که از منبعی نامشخص، بر انسان و هر محتوایی که برروی زمین حضور دارد، نازل میشوند و احساساتش را تحریک میکنند. نیروهایی که ذاتِشان مثبت است؛ منفیها از آنِ او نیستند؛ ایشان با منفیها ارتباط برقرار نمیکند و البته تمایلاش به تغییر آنها به مثبت است؛ چیزی که موجبِ حرکتی رو به جلو، بدون وارد آوردنِ خسارتی به کسیست.
ادامه دادنِ این متن، از عهدهام خارج شد زیرا شدیداً تحت تاثیر احساساتی گُنگ شدهام که زورِ جمعبندی را اَزم گرفته است. امیدوارم حق مطلب را اَدا کرده باشم. شبتان درگیرِ این احساسات.
???