گردو را از شاخه میتکانم. پوستِ سختش را میشکنم و طعمِ آن بالاها را میچشم. گاهی هم که حواسم پرتِ پر کردن شکمم هست، گردویی° مغزم را نشانه میرود. با معدهای که پر است، روشنبینی سادهتر است پس مینشینم و فلسفهبافی میکنم که بالاها احتمالا درد هم دارد. گاهی برگهای خشک، گردو غبارِ نشسته برروی شاخهها، شیشهی عینکم را کثیف میکند، این را هم میفهمم که آن بالاها، ممکن است مقداری کثیف هم باشد. اما به زحمتش نمیارزد که دنبال دستمالِ عینکم بگردم؛ با همان حال، ادامه میدهم. تصمیم دارم مقداری از این تجربهها را برای یک سری آدمهای دیگر هم جمع کنم. مثلا برای خانواده.