# در آسمانِ ابری، به هرکجا که نگاه کنی، ماه همان‌جاست!
# در یک شبِ ابری، یک سپیدار، حکمِ ماه را برروی زمین دارد!
# شاخه‌هایی که در ارتفاعِ چندمتری از زمین، در هم تَنیده شده بودند و چراغِ برقی که از تیر بالا رفته بود و از لابلای آن‌ها به خیابان سَرَک می‌کشید و در فاصله‌ای نزدیک از زمین، نقشِ یک ماهِ مصنوعی را بازی می‌کرد!
# ساختمان به خیالِ خود، آهن و آجر سرهم کرده بود و آمده بود تا ماه را از من پنهان کند اما نتوانست! هاله‌ای از گیسوانِ نقره‌ای‌رنگِ ماه، از اطرافِ آن بنای باشکوه، به پایین شانه شده بود!
# آسمانِ پارکِ ملت، او را بخشید. بارید و حوضچه را پر از آینه کرد و برای چند ساعت، ماه را به او قرض داد!
# گفتگوی یک شَبگرد در آسمانی ابری با ماه: « دلم گرفته! چقدر دیگه باید از تو بنویسم تا از پشت ابرها بیرون بیای!؟ »
# هوا سرد بود. خیلی! من از آن بالاها می‌نوشتم و ماه آمد و هآه کرد تا انگشتانم برای ادامه‌ی دلبری، یَخ نکنند!
# دلم گرفته بود. به یک جفت گوش احتیاج داشتم. ماه پادرمیانی کرد و اجازه داد تا از او بنویسم. اکنون بهترم. ماه بالای سرم است. ابرها را پس زد و آمد نزدیک‌تر تا کمتر احساس غریبی کنم!
# تنها، برروی زمین قدم می‌زدم. آسمان ابری بود. تا چند لکه ابر پاپَس کشیدند و اجازه دادند تا ماه، خودی نشان دهد. آنجا بود که از تنهایی درآمدم. چند متر آنطرف‌تر، سایه‌ام را دیدم که از سفر برگشته بود. باران، بعد از یک نَم‌نَمِ مطبوع، قطع شد. سایه‌ام را می‌دیدم که سربه‌هوا شده و گاه و بی‌گاه از من عقب می‌ماند. ماه نیز جورِ دیگری می‌تابید. ابرها، دسته‌جمعی به آدرسی نامعلوم سفر کرده بودند. من مانده بودم و ماه و چند عدد ستاره‌ی ناچیز و سایه‌ام!
# ناگهان صدایی در سرم پیچید که تا به آن لحظه نشنیده بودم. هول برم‌داشت. دستم لرزید و عینک از لابلای انگشتانم بر زمین افتاد و شکست. ناخودآگاه نگاهم به آسمانِ مات افتاد. ماه تار شده بود!
# در حین قدم زدن، مسیرِ نگاهم به دختری افتاد که پسری از پشت‌سر، تاب را برایش هل می‌داد. دلم خواست! سرم را برگرداندم و سکوتم را به ماه سپردم!
# حالا که دستم به ماه نمی‌رسد، از تیرِ چراغِ برق بالا می‌روم!
# نهایتِ تلاشی که یک نویسنده برای اِتمامِ رسالتش می‌کند، به این جمله ختم می‌شود: « به من چه که زمین کثیف است! من ماه را دارم که هنوز سفید مانده است! »
✓ با ماه باش و در زمین با لذت قدم بزن!
