قلمش به خودش برگشت. لقمههایی که توی کیفم میذاشت تا بین زنگها، تا رسیدن به خونه، ضعف نکنم، به خودش برگشت. بیدار کردنهای سرصبح و آماده کردن بساط صبحانه جلوی تلویزیونی که تام و جری پخش میکرد ( ساعت شش و نیم ) به خودش برگشت. اولین روزهای مدرسه و قوتقلبهایی که بهم میداد، به خودش برگشت. بلد نبودم « ی » رو بنویسم و میترسیدم که برم مدرسه تا مبادا آقامعلم دعوام کنه ( که اتفاقا کرد ) و اون حمد و قل هواللهی که برای آرامشم بالای سرم میخوند، به خودش برگشت. اون دفترهای با جلدهای نقاشی و عروسک و... که اولهای مهر، بوی نویی میدادن و مداد و پاککن که هنوز چیزی باهاشون نوشته نشده و پاک نشده بود، به خودش برگشت. میزهای چوبیِ کلاسی که سی و دو تا حرف رو پشتشون یاد گرفتم، به خودش برگشت. دستهای گرمی که شبهای امتحان برام لقمه میگرفت، به خودش برگشت. اون معلمهای مهربون کلاسهای اول و دوم ابتدایی، به خودش برگشت. اولین کلمه به خودش برگشت: « آب »
مادرم میخواد نوشتن یاد بگیره و من به عنوان حامیاش نه معلمش ( چون اون نقش رو بابا و عباس بازی میکنن ) توی برنامم نوشتم که هرروز پیگیرش باشم. توی اون لحظه، هیچکس اندازهی من، به معجزه نزدیک نبود؛ وقتی که این رو به خودش گفتم و وقتی که داشت اشکهایی که زورش به پنهون کردنشون نرسیده بود رو پاک میکرد و با بغضی خندهدار، از روی ناباوری خطاب به بابام میگفت: « نگاه کن، میگه هرروز پیگیری میکنه که تمرین میکنم یا نه! » و من خیلی ساده، بهش گفتم: « مگه چیکار میخوای بکنی! یه خوندن، نوشتنِ سادهای دیگه تو هم، الکی بزرگش کردی! » راستش الکلی بزرگش نکردم، سعی کردم با خنده، الکی کوچکش کنم؛ سی و دو حرف و یک کلمه، بهش بدهکار بودم: « ع_ش_ق » امید، چقدر به خانهی ما نزدیک بود و من نمیدانستم؛ این را وقتی دیدم که در مسیر برگشت از اتاقم به آشپزخانه، او را درحال هِجی کردن حروف دیدم: « آ غیر آخر، ا آخر. ب غیر آخر، بـ آخر... » خمشده برروی میز تحریر کوچکش ( که درواقع یکی از کشوهای بیاستفادهی میز تلویزیون بود ) بود و معلمِ ارشدش ( پدرم ) بالای سرش نشسته و نظارت میکرد... متشکرم از تو ( نویسنده ) که بلدم اینها را برایت بنویسم! میدانی که مخاطب خاصِ حرفهایم تویی چون صاحبشان تویی!
پینوشت: حین نوشتن، آلبوم موسیقی بیکلام secret garden درحال پخش بود.