با احساسِ خوبی که از خودخواهیام گرفته بودم، تصمیم گرفتم از احسان، که از « باب میلش » گذشته و خوب حفظ ظاهر کرده بود، تشکر کنم! « عذرخواهی » ، آن دَری نیست که من بخواهم بهش بکوبم! دنیای من، در اینطرفی بود که واژههایی این شکلی دَرِش معلق بود: « احسان، بهم یاد بده چگونه میشود از دربی گذشت؟ از توضیح پس دادن به خانواده که مدام غر میزنند که ماشین را کجا برده بودی روزِ جمعهای؟ تا اجازه بدهی که حالِ خوبِ کوهنوردی و تماشای غروب پاییز در آن بالاها، در وجودم تهنشین شود! من اینطور فکر میکنم که تو که الان فرمان و دنده، در دستانت است، در آن لایه از وجودت که کسی جز خودت، صدایت را نمیشود، من را قضاوت نمیکنی! بهم یاد بده با اینکه خودت آنقدرها روبراه نیستی، چطور از کوپِنات گذشتی و گذاشتی حالِ خوب من، خوبتر بشود؟ »
گفتی الان که خورشید تازه رفته و گرگ و میش است، یک موسیقی عارفانه میچسبد و اتاقی خالی و تک و تنها و چشمانی بسته! درمقابل، منی که قهوه و کلی مشتری که انتظارم را میکشیدند. و تو گفتی که میروی تا به خواستهات، جامهی عمل بپوشانی و تصمیم تو، دلی بود و مال من، یک سرش به جیبم وصل! خوشابهحالت رفیق!