باید آنقدر نَنویسم و کسی نپرسد چرا ننوشتی تا باورم شود که نوشتن یا ننوشتنِ من، باری از دوش کسی دیگر، برنخواهد داشت.
باید باورم شود که نوشتن، هدف من است یا هدفم از نوشتن، جلب توجه است.
باید قبول کنم زبانی جز نوشتن بلد نیستم.
باید نوشتن بخشی از همیشگیهایم شود، مانند اکسیژن. برای مرتکب شدنش، نیازی به فکر نداشته باشم.
باید « این خوب است، این به درد نمیخورد، این که آبروبَر است، در شأن من نیست و... » کمرنگتر شود باید خودِ کلمات، برایم جایگاه پیدا کنند. وگرنه میچرخم و میچرخم و باز، بعد از مدتها نوشتن، باز به یک نوار خالی برمیخورم که باید با یک سری دلایل برای اَزسَرگرفتن نوشتن، پُر شود .