مادر است دیگر! او نمیتواند قبول کند که نمیتواند کاری برای فرزندش انجام دهد. حتی اگر فردا روز اعدامش باشد، باز هم دوست دارد تا شامش را سروقت بخورد. دوست دارد لباسهایش را برایش اطو کند! او به نیرویی ماوراء متصل است، به عشق، که بر این باور ایمان داشته باشد که هرکار غیرممکنی، ممکن است. او چیزها را جور دیگری میبیند. راهحلها برای اوجور دیگری تعریف شدهاند که هر موجودی به غیر از یک مادر، هرگز قادر به فهمیدن این موضوع نیست. او اگر شکستهی شکسته باشد، زمانی که پای امنیت و خوشحالی فرزندش در میان باشد، خودش را پاک میکند و تماما میشود فرزندش و کارهایی میکند که هزار مرد از پس آن برنمیآیند.
چطور میشود به کسی که نه ماه صبر میکند، آن هم به انتظار کسی که هیچ چیزش معلوم نیست، اینکه بماند یا برود، جواب سختیهایی که برایش کشیده است را با قدردانی بدهد یا بالاتر از همهی اینها، کسی در این راه حمایتش کند یا نکند، باز هم صبر میکند و با تمام وجود سپاسگزار این اتفاق است! مگر میشود با یک همچین موجودی در افتاد؟ میشود از منطقش سردرآورد؟ او شبیه به همان چیزی است که بعضیها او را خدا صدا میزنند. او برای مخلوق خود، تا پای جان، ارزش قائل است. او را در هیچ شرایطی رها نمیکند. اگر بدترین توهینها را بشنود، باز ندایی درونش فریاد میزند که « عزیزم تو هرقدر میخواهی سرکشی کن، من دوستت دارم و این دست من نیست! » تو بگو! وقتی با یک همچین موجودی طرف هستی، چه کاری جز سکوت از دستت برمیآید؟ جز اینکه بگویی نمیفهمم، آخر چطور ممکن است؟
او ناشناختهتر از کهکشان راه شیری است، بالاتر از آن، سیاهچالهها! او چیزی را میبیند که هیچ تلسکوپی نمیبیند. چیزی را لمس میکند که در هیچ یک از قوانین فیزیک قابل اثبات نیست. او چیزهایی را بلد است که هیچ دانشمندی از آن سردرنمیآورند! نمیدانم چرا اینگونه است که اگر از تمام دنیا جامانده باشی، وقتی به او میرسی، تنها یک لالایی، یک آغوش، حتی چند دقیقه همصحبتی با او حتی دربارهی پیشپاافتادهترین چیزها، جوری حالت را سرجایش میآورد که میمانی چرا آن دکتر با آنهمه قرص و شربت، آن رابطههای واقعی یا غیر واقعی با بوسه و سکس، آنهمه تفریح و خوشگذرانی... هیچکدام نتوانستند از پسش بربیایند؟ چرا؟ چون او مادرت است؟ چون او هیچوقت تو را از خودش دور نمیکند؟ چون بدردنخورترین حالتهایت هم برایش دوستداشتنی است؟ چون... آری تمام اینها درست است ولی بهترش اینست که تنها بگویی چون او مادرت است، همین!
یک مادر را هیچوقت نمیشود فهمید. نوشتن از او نیز، همهاش بوی اغراق میگیرد؛ آنقدر که زمینی نیست! یک مادر را تنها باید دوست داشت. باید از تک تک لحظاتی که با او داری، نهایت استفاده را بکنی! باید تا هست، تمام غذاهایی که میپزد بخوری. پای درددلهایش بنشینی. باید به لطیفههای بانمکش با جان و دل بخندی. قصههایش را از همان یکی بود یکی نبودش تا کلاغهای که به خانه نمیرسد با لذت گوش کنی. سربهسرش بگذاری و از اخمهایش حساب ببری و او این را بفهمد که بهش نیاز داری. به نظرم این تنها اعتیاد دنیاست که هیچ خطری شخص معتاد را تهدید نمیکند! خلأ یک مادر را تنها کسی میفهمد که نداردش؛ او میداند که مادر، موجودیست که تنها یکبار به دنیا میآید.
با مادر، تنها باید عشق کرد والسلام!