حواسم را به ( میدان ) آزادی پرت کردم و از چراندن ( چرخاندن ) نگاهم بین آدمهای اضافی، چشم پوشیدم.
یک آبمیوه، بیشتر برایش هزینه نکردم اما او طوری درهای دلش را به سویم باز کرد که ترسها و کدورتها، حتی از تصمیمی که برای آمدن به سمتم گرفته بودند، منصرف شدند!
گلها را میبویَم، به هرجا که میرسم؛ بیتوجه به شلوغیهای معمول زندگی؛ بیتوجه به ترافیک چهارراهها، خم میشوم و او را با تمام وجود بو میکشم! امروز یک شمعدانی و یک رزِ سفید را بوییدم: یکی در پارک لاله و دیگری را در بستنیفروشی!
بلند شدم و جای خود را به تو دادم و طبق معمول، توقع تشکر را داشتم اما او با لحنی سرد و خالی از محبت، تنها گفت: « من راحتم... نمیشینم... » خسته بودم اما به دل نگرفتم!