بازم ماسک...
حرفی ندارم برای گفتن. جمله‌ها، همه درهم و برهمن تو ذهنم... باز دوبه‌شکم آرایش کنم یا نکنم. همینجوریش هم، آب از همه‌جام سَرازیره! حس و حالِ کار... به هیچ وجه! درواقع تو این مورد هم دوبه‌شکم که برم، نرم! قصدهام دارن عقب میفتن؛ هروقت افکارم به اینجای ماجرا میرسه، می‌بینم که حق انتخابی ندارم. کاش دیشب تو رودرواسی، قدم زدن رو انتخاب نمی‌کردم. دوش و هوای سردِ پاییزی... یه کُلداِستاپ میرم بالا، ایشالا که جدی نیست، سرپا میشم.
